Het is al weer meer dan 2 weken geleden dat we voor het eerst sinds exact 2 maanden weer voet in Nederland zette. Gelukkig geen aswolken toen. Wat hebben wij een geweldige tijd gehad en O, O ,O wat ben ik nu aan vakantie toe Want van uitrusten is weinig sprake geweest, maar ik heb geen seconde spijt. We kwamen terug met allemaal goede voornemens: we gaan alles anders doen! We worden ondernemender! We gaan vaker dagjes weg! Etc. etc.

Nou… twee weken later is mij één ding duidelijk: de wereld waarin je leeft tijdens een lange reis, heeft werkelijkwaar niets te maken met de wereld waarin je woont, werkt; leeft. We kwamen na een lange vlieg- en treinreis terug thuis, Lucie ploft op de bankt voor de TV, ik duik achter de computer en alles is zoals het 2 maanden daarvoor ook was. Ondertussen weer aan het werk en Lucie was na één dag al weer moe en ik ben nog altijd niet erg ondernemend (ik moet al een week naar de kapper).

De reiswereld is wat mij betreft wel degelijk het échte leven; zien, ruiken, voelen, proeven (ervaren) wat de wereld te bieden heeft. Werken doe ik toch echt vooral omdat het “moet”. Er moet brood op de plank komen en het liefst een hele hoop meer, zodat we vaker reizen als dit kunnen ondernemen. Ik werk om te leven, ik leef niet om te werken. Een fijne bijkomstigheid is dat ik plezier in mijn werk heb.

Wat mij betreft is het nu sparen voor de volgende reis. Als het aan mij ligt gaan we over een jaar of 5 weer voor langere tijd op pad (Albert-Jan, lees je mee? ). Een mooi streven en een mooi doel om voor te werken. Nu maar afwachten hoe mijn werk er in de nabije toekomst uit zal zien, want er staat veel te veranderen in de TBS wereld en dus ook in de Van Mesdagkliniek. Iets met geldkranen die dicht gedraaid worden Wie weet vind ik nog eens zin om ook dáár een blog over te schrijven.

Afmelden voor de email updates:

1. Ga naar http://www.j-online.nl
2. Rechtsboven zie je het blok “Ontvang updates”. Voer hier je emailadres in en klik op “unsubscribe”
3. Je krijg een email met een bevestigingslink. Houdt ook goed je ongewenste post in de gaten. Ga naar de link in de email en je ontvangt geen berichten meer.

Tot snel!

We slijten onze laatste dagen met rondslenteren in KL. We hebben een heerlijk hotel, duurste dat we ooit hebben gehad (toch zeker bijna 25 euro per nacht). Nu maar eens op zoek naar eten.

Voor het eerst hebben we ons zowaar gehouden aan een plan! We hebben namelijk een auto gehuurd en ondertussen al bijna 1000km gereden. In Kota Bharu hebben we nog twee dagen rondgehangen en de eerste Maleisische sferen geproefd. Onwennig om alle gerechten weer opnieuw te moeten leren kennen en de gewoontes en gebruiken, maar zo langzaamaan krijgen we een steeds beter beeld.

In Kota Bharu hebben we bij Hawk, en lokaal verhuurbedrijf, voor 10 dagen een auto gehuurd. Een Proton Wira 1.5 Automatic. Helaas werd hij niet op de afgesproken tijd geleverd, waardoor we een halve dag verloren. Maar hierdoor hadden we mooi nog even de tijd om op de Pasar Besar te kijken. Een hysterische markt in een groot complex, waar kippen werden geslacht en sarongs werden verkocht (en nog veel meer natuurlijk). Vervolgens in de auto en, al links rijdend, op naar Gua M usang. Best lastig om een reis te plannen, als je geen flauw idee hebt hoeveel afstand je af kunt leggen op een dag. De wegen hier zijn redelijk, maar sommige minder grote wegen zijn rampzalig. Dat houdt in dat er continu enorme gaten in het asfalt zitten, waar je omheen moet slingeren en vervolgens je tegenliggers moet ontwijken. Oftewel: harder rijden dan 60 km/u zit er dan niet in. Wanneer de wegen wel goed zijn voelt 100 km/u echt als enorm snel, dus dat rijden we dan ook bijna niet. Lucie houdt zich goed in de auto! Fijn om dat vertrouwen te hebben Af en toe een “ooh” of “ahh” en slapen lukt nog niet, maar verder krijg ik weinig afkeurende blikken Ook doet Lucie het goed als LucieLucie (TomTom?), hoewel een TomTom niet zegt “Ik zeeeiiii tooooch links – af!”

Erg leuk om hier te rijden en af en toe een twijfelachtig weggetje in te slaan. Dat hebben we vooral gedaan toen we richting Taman Negara reden, want dat was ons eerste echte doel in Maleisie. Dit 130 miljoen jaar onaangetaste regenwoud was onwijs bijzonder. Nauwelijks gecultiveerd (op een paar wandelpaden na) en niet aangetast door ijstijden, was de grootsheid indrukwekkend. En ondanks dat we veel te weinig tijd hadden (lees: te weinig energie om een meerdaagse trektocht te maken) hebben we goed de sfeer kunnen/mogen proeven. We hebben een uurtje na aankomst, met twee Belgen, een boottocht gemaakt naar een waterval. Echt prachtig om onder eeuwenoude, mega grote oer-bomen te varen in een super wendbare long-boat. Daar heerlijk zwemmen in een waterval, waar ik altijd wel even tijd voor nodig heb om ook daadwerkelijk het dreigende donkere (wat zit daar allemaal in???) water in te gaan. Ook Lucie deed stoer mee (ze zat er eerder in dan ik) en sprong als een echte kerel zeer elegant van een rots het water in.*PLONS*

De volgende dag hebben we op eigen gelegenheid een dagtocht gelopen en dat was heerlijk. Hoewel; het is zo ondragelijk benauwd warm, dat je na enkele stappen al een zweterige plakbende van jezelf gemaakt hebt. Niettemin hebben we maarliefst 5 km (pooh-pooh) gelopen waar we zo’n 5 uur over gedaan hebben Maar het was prachtig. We hebben tegen alle plantjes “ooeeehh” en “aahhhh” gezegd en de vele foto’s (die we later zullen plaatsen) zijn daar getuigen van. Vooral heerlijk om de rust van het regenwoud te ervaren, ondanks het oorverdovende kabaal van de Put-Put vogels (lees: PPPPPUUUUUUTTTTTT-PUUUT-PUT-PUT!!!!!!), cicara “krekels” (lees: KRRIIIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!) en het schrikken van de vallende blaadjes die we voor tijgers/pythons/buffels, etc. aanzagen. Moe maar voldaan lagen we vroeg op bed.

Dat betekend niet dat we ook goed kunnen uitslapen, want om ca. 5 a 6 uur schalt de oproep tot het gebed van ieder puntig gebouw. En wij sliepen recht naast een moskee. Niettemin begin ik dit wel steeds meer te waarderen, het geeft af en toe wel een kippenvelletje (mits de schreeuwerd een beetje mooi zingt). We moeten nog even uitzoeken wat er nou precies geschalt wordt.

Taman Negara hebben we goed op ons eigen houtje gedaan. Niets geen dure tours, gidsen en massa’s touristen, maar lekker met onszelf. En dat is precies waar we behoefte aan hebben. Een pluim voor Lucie en Jordy! Hoera

De volgende stop was Melaka, ten zuid-oosten van Kuala Lumpur aan de zee en een heel eind rijden vanaf Taman Negara. Daar zitten we nu deze weblog te typen. Lunchen met een “chicken rice” in dorpjes/stadjes (Bahau, Kuala Lipah) waar je echt geen enkele tourist tegenkomt (maar waar men toch nog engels spreekt), erg leuk.

Melaka, waar we het Stadhuys bezocht hebben en ons hebben verwonderd over de oud-nederlandse opschriften op de graven in de Christus Kerk en de St. Paul kerk. Ook de koloniaal Nederlandse (en Portugeese) invloed op de huizen hier is bijzonder om terug te zien. Dit alles stamt uit de tijd dat de VOC (vanaf 1641 zo’n 150 jaar) hier de macht in handen had. Iets waar de Melaka’s niet al te blij mee zijn, gezien de geschiedenisborden die we in de musea tegenkomen. De VOC heeft gezorgd voor de teloorgang van Melaka als belangrijke havenstad, omdat ze Bataviastad (in Indonesie?) wilden promoten. Maar niettemin worden we nog aardig gegroet als we vertellen dat we uit Belanda komen.

We hebben hier nu 2,5 dagen rondgelopen en veel gezien. De multi-culti van Maleisie staat hier met paal en perk boven water. In de straat waar ons guesthouse zit hoorden we het oproep tot gebed van de Islam over de daken schallen, terwijl we een chineese begravenis voorbij liepen en ons 5 meter later afvroegen wanneer die hindoe tempel nou open zou gaan (bleek de volgende ochtend te zijn). Heel bijzonder en bizar om te zien hoe dat hier allemaal samen leeft. Vooral de chineese invloed is duidelijk merkbaar, maar vooral ook omdat we in chinatown verblijven. Een uitstapje naar Little India leverde ons gisteren een heerlijke Toshia maaltijd op (nee, geen Toshiba laptop).

Morgen trekken we verder. Helaas is er in deze regio niet zo heel veel bijzonders te zien en leveren we pas op de 26e onze auto weer in op Kuala Lumpur airport. We willen niet te vroeg in KL arriveren: 5 dagen om die stad te verkennen lijkt ons meer dan genoeg. Waarschijnlijk gaan we nog een paar stranden bezoeken, Sri Menanti en Port Dickson. We bereiken wat we willen nu we met ons eigen vervoer reizen: uitrusten en onthaasten om niet helemaal doorgereisd terug te komen in NL. De hitte is nog wel iets wat de dagen soms zwaar maakt, maar dat is te overzien. Ons gevoel nu tegen het einde van de reis: we hebben gebackpackt door Thailand en zijn op vakantie in Maleisie.

Wat deze laatste dagen allemaal gaan doen horen jullie later, waarschijnlijk vanuit KL. Het eindpunt van onze reis.

Om te beginnen wil ik iedereen nog heel erg bedanken voor alle verjaardag felicitaties! Het is echt heel raar om hier jarig te zijn, zo ver weg van je normale leven. Na  mijn verjaardagsontbijt had Jordy als verrassing een ‘special brownie’ geregeld!  De bakkersvrouw kwam zachtjes zingend aanlopen met een met slagroom en aardbeien versierde brownie met kaarsjes! Echt super leuk en natuurlijk voelde ik me toen wel super jarig! Knap geregeld Jordy!

Diezelfde middag zijn we nog naar Ko Tarutao gereisd en daar met ons bagage 4 km door een prachtig stuk regenwoud gelopen op zoek naar een kampeerplek. Er reed overigens ook wel een vrachtwagen, die ons halverwege mee wilde nemen, maar wij wilden niet tot grote verbijstering van alle touristen. Uiteindelijk op een prachtig rustig strand aangekomen en een tent weten te bemachtigen wat het woord tent eigenlijk niet meer waard was… Maar het stond prachtig aan het strand en tussen de palmbomen, oftewel prachtig! Gelukkig had Jordy de tent nog wat weten op te knappen met stokjes als haringen, want het ging natuurlijk regenen. ‘s Avonds hadden we toestemming om een kampvuurtje te maken op het strand. Ondanks dat het hout behoorlijk was nat geregend wist Jordy het toch aan te krijgen. Heerlijk met een biertje bij het vuur gezeten en uitgekeken over zee. Al met al een hele bijzondere verjaardag!

De volgende dag zijn we ‘s middags weer op het vaste land aangekomen en met minibus naar Had Yai gereisd. Daar hebben we moeten overnachten om ‘s morgensvroeg een trein richting de Maleisische grens te kunnen halen. Toen we op Ko Tarutao waren hoorden we van onrusten in Bangkok, dat het hele openbaar vervoer plat lag, er stakingen waren en op televisie waren dramatische beelden met veel politiemacht te zien. Het werd ons niet helemaal duidelijk wat er nu precies aan de hand was, maar het had iets met de politiek te maken. Daarnaast stonden we nu op het punt het meest gevaarlijke deel van Thailand te doorkruisen met de trein. Waar 2 jaar terug nog aanslagen zijn gepleegd en het nog steeds politiek onrustig is. Én onze reisgidsen waren niet heel duidelijk in hoe en waar we nu precies de grens over zouden kunnen komen. Best spannend dus!

Ter geruststelling gingen er de volgende dag een aantal gewapende militairen mee in de trein die regelmatig langs liepen… op de een of andere manier werkt die geruststelling voor mij juist niet. Ook buiten zag ik naast het spoor regelmatig groepjes gewapende militairen staan. Deze stonden hier vast niet voor niets… Maar het verliep allemaal helemaal goed en zonder problemen. Het was denk ik de meest voorspoedigste reis ooit in de afgelopen tijd. Althans we waren in het grensplaatsje Su-ngai Kolok aangekomen vanaf daar hebben we even moeten zoeken naar waar we de grens over konden, dat bleek een kilometer lopen verderop te zijn. Oftewel op 14 maart 2010 hebben we Thailand achter ons gelaten en zijn we aangekomen in Maleisië! De stempels in ons paspoort zijn het bewijs daarvan.

Daar stonden we dan in Maleisië zonder Ringgit, de Maleisische munteenheid. Een luid schreeuwende chinese maleis bood aan geld te wisselen tegen (wat achteraf  bleek) een hele goede koers. Staand in een overvolle kleine bus zijn we richting Kota Bharu gegaan en vonden na even zwoegen door de hitte een vies en twijfelachtige guesthouse.

Achter ons schalt het middaggebed ons om de oren uit een radio en onze eerste 24 uur in Maleisië zitten er al weer bijna op. Aangezien we in de meest conservatieve moslimprovincie van Maleisië zitten had ik veel hardheid en vrouw onvriendelijkheid verwacht (jaja, ook ik heb mijn vooroordelen), maar niets is minder waar. Ons eerste indruk is verrassend positief, het is hier rustiger (op schallende gebeden na), beter georganisserd (westerser?), bijna iedereen spreekt engels én er wordt eindelijk met ons gecommuniceerd over wat er om ons heen gebeurt. Iets waar de Thai nog wat van kunnen leren. Maar we missen ook direct al de mooie dingen uit Thailand: tuc-tuc’s (hoewel?), longtail boats, glimlachende mensen, de typische begroeting (sa-wat-dee-khaaaaaaaa). Stiekem houden we ook nog wat vast aan thailand, aangezien we de ringgit prijzen omrekenen naar baht i.p.v. euro’s. Vreemd om na zo’n lange reis zo’n prachtig land achter te laten en om nu nog een heel nieuw land te ontmoeten. Aan de ene kant iets waar we naar uitzien, maar ook wel enigzins vermoeiend aangezien we toch wel behoorlijk reismoe zijn.

De planning voor de komende dagen is dan ook dat we een auto gaan huren en zelf richting Kuala Lumpur gaan rijden. Dit geeft ons de ultieme vrijheid gemakkelijk te gaan en staan waar wij willen en we zijn alle mensenmassa’s om ons heen wel even zat. Nu maar hopen dat het kaartlezen samen goed gaat komen

Heerlijk ontspannen zitten we hier op Ko Lipe onze mail te checken (internet is hier veel te duur, maar goed). Hiervoor moesten we toch zeker 15 minuten lopen van de ene kant van het eiland naar de andere. Maar voor we hier kwamen hebben we weer een hoop leuke dingen gedaan.

De reis met de minibus naar Krabi verliep nagenoeg voorspoedig. De bus was welliswaar ruim een half uur te laat (arme Lucie) en toen we een half uur onderweg waren moeten we wachten op twee anderen die vergeten waren, maar verder kwamen we zonder problemen mooi op tijd aan in Krabi. Nadat we daar alle Thais die ons wel gratis naar het centrum wilde brengen hebben afgewimpeld (we moesten dan eerst even bij het hotel van “their friend” kijken), namen we een local taxi en werden 200 meter te ver van het guest house afgezet. Dat ging dus allemaal prima. Het was voor de verandering weer op het heetst van de dag, dus veel lopen met de zware backpacks zat er niet in. Maar lang leve de Rough Guide – Thailand Island and Beaches die ik hier heb aangeschaft voor we naar het zuiden gingen, want daar stond een goed kaartje in en het Cha Guest House was zo gevonden. De rest van de middag hebben we gechilled in een park (te heet om ook maar iets anders te doen) en later de omgeving wat verkend.

In Krabi zijn we een aantal dagen gebleven. Een dag hebben we een “automatic motorbike” (aka scooter) gehuurd en zijn we 85 km naar Phang Nga gescoot. Hierbij kwamen we door prachtige limestone (kalksteen) rotsgebergten en uiteindelijk in het Phang Nga national park. Na kort rondneuzen bleken we voor 1200 baht (600 p.p) onze eigen long-tail boat te kunnen charteren en kregen we een private tour langs de prachtige kalksteen eilanden, met als touristisch hoogtepunt het James Bond Island uit The Man With The Golden Gun (volgens mij). Foto’s volgen later. Leuk om dit zo zelf geregeld te hebben en niet via een tour.

De volgende dag zijn we wel met een tour aan het kayakken geweest vanaf het Boh Thor Village. Ook dit was te gek. Heerlijk rustig paddelen met een gids door de mangrove wouden, langs spectaculaire rotswanden (wat voel je je dan klein) en uiteindelijk via tunnels een lagoon binnen komen met prachtig tropische bebossing, volledig omgeven door rotswanden. Geweldig!

Toen was het tijd om verdere plannen te maken en die keuzes waren best moeilijk. We wilden in eerste instantie nog heel graag naar Ko Phi Phi (het strand van de film The Beach), want dat schijnt echt prachtig te zijn. Maar we besloten dat we de afgelopen dagen al zo veel moois gezien hadden, dat we dit wel konden missen. Bovendien is het daar zo ongelooflijk toeristisch, wat de keuze makkelijker maakte om het over te slaan. Gezien de tijd hebben we de keuze gemaakt om een weekje te chillen op Ko Lipe in het Tarutao Marine Park en dat dit onze laatste stop in Thailand zal worden. Een goede keus, want we zijn bijna een week verder een heerlijk ontspannen. Hoewel het vreselijk is om te zien hoe dit eiland ten onder gaat aan het toerisme (bossen worden gekapt, afval ligt overal en zandpaden worden betonwegen) blijft het strand waar we zitten heerlijk. Spierwitte stranden, helder blauwe zee met super helder water, een rif direct aan de kust waar je prachtig kunt snorkelen en lekker eten om de hoek. Ow ja, en toch nog super rustig aangezien er maar een resort aan ons strand zit.

En daar zitten we met onze bungalow recht aan het strand hele dagen te hangen in onze hangmat of op ons matje op het strand. Een beetje zwemmen, snorkelen, zonnen en eten en drinken. Het ultieme ontspannen!

Vandaag maken we plannen voor de rest van de reis. Morgen, met Lucie’s verjaardag, willen we kamperen op het Ko Tarutao eiland. Hier zijn GEEN resorts en slechts heel beperkte bebouwing. Een nachtje en dan door naar Hat Yai, waar we ook een nachtje zullen blijven. De volgende dag nemen we dan een vroege bus of trein waar we bij Sunghai Kolok de grens over zullen gaan en overnachten in Khota Bharu. Daar willen we twee eilandjes bezoeken (Kecil en Besar), later de jungle train naar het zuiden nemen, ricting Kuala Lumpur en misschien Melaka en mogelijk nog een excursie naar het Taman Negara National Park nemen. Tot de eilandjes staat het aardig vast, maar wat we daarna precies gaan doen zal moeten blijken.

De tijd gaat nu hard! Het is echt toewerken naar het einde van de reis en langzaamaan begint ons werk en alle verplichtingen als we thuis komen meer door ons hoofd te spoken. Ons streven is om ons in deze laatste weken niet nog even helemaal uit te putten, zodat we goed uitgerust in NL aankomen. Ik hoop dat ons dat gaat lukken, want stiekem willen we best nog wel wat van Maleisie zien.

Foto’s volgen binnenkort, daarvoor is internet hier te traag en vooral duur. Het is al een wonder dat we hier internet hebben moet ik zeggen. Jullie horen snel meer van ons, waarschijnlijk vanuit Maleisie.

Rest ons nog een tropische groet vanaf Ko Lipe!

De afgelopen 3 dagen en 2 nachten bestonden voor mij heel kort samengevat uit een heerlijk relaxed naar eigen wens in te vullen programma van uitslapen, eten, snorkelen, eten, boekje lezen, eten, eten, eten, zeekayaken, eten, slapen, relaxen, eten, eten en nog meer eten. Ja, ik heb wat afgegeten op de boot! Dat kwam doordat de duikers (Jordy) na elke duik weer wat moesten eten om energie op te doen voor de volgende duik. Zij doken 5 keer per dag! Jordy zal hierover zelf nog wat vertellen. Dus ik deed vrolijk mee met eten en het eten was goed.

Ik heb veel gesnorkeld, wat prachtig was! De Similan Eilanden staan dan wel in de top 10 van duiklokaties, je kan er ook geweldig snorkelen. Ik kan nog steeds niet geloven dat er zo’n prachtige wereld onderwater bestaat waar ik nooit wat van gemerkt heb! Echt een ongelooflijk gevoel om tussen prachtig gekleurde vissen in alle soorten en maten te kunnen zwemmen. Op een gegeven moment zat ik middenin een cilindervormig rondzwemmende groep Barracuda’s… echt prachtig. En ik heb een aantal Clownfish (zo’n Finding Nemo vis) gezien, zoals ik vooraf al gehoopt had. Verder ook nog een dolfijn, haai en schildpad, heel kort en snel maar wel gezien!

Naast snorkelen heb ik ook nog wat anders gaafs actiefs gedaan, namelijk zeekayaken. Ja, met een kleine kayak de ruige zee op. De eerste keer ben ik naar onbewoond eiland met prachtig strand gekayakt. Dat was echt ongeloofelijk mooi, super wit strand zonder voetsporen en veel krabben en schelpdieren die wat van me schrokken, maar daarna rustug verder gingen met waar ze mee bezig waren. Echt ongelooflijk gevoel, om daar alleen te staan op een groot strand met daaraan vast oerwoud met allemaal prachtige vogel geluiden. De tweede keer heb ik langs prachtige rotswanden gekayakt, waar de Similan Eilanden ook om bekend staan. Ook hier voelde ik me weer erg klein, bij deze inmense natuur!

Het moge duidelijk zijn dat ik me ondanks dat ik niet kon duiken prima heb vermaakt!  Dan hieronder nog een stukje van Jordy over zijn duikervaringen.

Jordy: “Mijn laatste duik was in 2002, in mei om precies te zijn. Nog wel een keertje een opfris-duik in een zwembad gedaan, maar geen open water meer. Da’s dus een flinke tijd geleden en ik vond het dan ook super spannend om weer de diepte van de zee in te springen. Het duikcentrum raadde aan om eerst een Scuba Review te doen: een opfris-spoed-cursus-duik en dat kon gelukkig vanaf de live-aboard boot! Ik bleek de kennis inderdaad nog wel in huis te hebben en alles kwam al snel weer boven. Het is eigenlijk net als autorijden: je raakt de handigheid wat kwijt, maar als je eenmaal rijdt gaat het wel weer. Met duiken is vooral je “bouyancy” (drijfvermogen?) een kunst. Dus zorgen dat je op de juiste plek blijft en niet omhoog of omlaag schiet, want dat is levensgevaarlijk. De eerste duik heb ik dan ook geen vis gezien, maar was vooral met mijn techniek bezig. Maar gaandeweg ging het steeds beter en de laatste duik heb ik weer volledig genoten. Het was prachtig! Zicht van soms meer dan 25 meter, miljoenen vissen en prachtig koraal. Een aantal “tunneltjes” om door te zwemmen en een wrak bezihtigd. Ook voor het eerst veel moeten duiken met veel stroming in het water. Nieuw voor mij en een hele uitdaging. Maar als je het eenmaal door hebt kun je de stroming in je voordeel gebruiken en dat is gelukt. We hadden de mogelijkheid om 5 duiken per dag te doen… maar dat trek ik niet. Ik vind het  fysiek behoorlijk zwaar (heb nu ook erg last van mijn rug en ben moe). Maar al met al toch zeker 9 duiken gedaan, waarvan een paar diepe en een nachtduik! Heel wat ervaring (techniek en wat ik gezien heb) rijker en ik heb de smaak van het duiken weer helemaal te pakken. Mijn plan is om het minstens een keer per jaar te blijven doen. Ik heb een te gekke drie dagen gehad, super!”

(We hadden nog wat meer foto’s in de tekst willen plaatsen, maar internet werkt niet helemal mee. Dus kijk vooral in de fotoalbums! Daar vindt je alles.)

Vandaag een heerlijke uitrustdag in Khao Lak gehad. Dat moest ook wel, want onze reiswekker/thermometer gaf aan dat het in de zon en uit de wind maarliefst 53 graden was!!! We weten zelf niet hoe serieus we dit moeten nemen, maar het was heel erg warm dus waarschijnlijk klopte het wel.

Morgen gaan we richting Krabi, met een minibus. Best spannend, want dat wordt de eerste en er worden ook wel mensen opeglicht met dat soort busjes. Maar we moeten maar weer vertrouwen op ons gevoel en dan komt alles vast goed. Op naar het volgende avontuur.

Na drie weken van intensief reizen was het wel even welletjes. We waren toe aan rust en wilde dat nemen op een eiland. Klein probleempje was dat we helemaal in het noorden van Thailand zaten en de eilanden in het zuiden. Koh Tao (Golf van Thailand) was ons doel, want daar is het toch wel zo bijzonder mooi zegt men! Met de nachtbus (erg goed te doen) van Chiang Mai naar Bangkok om daar vroeg in de ochtend er achter te komen dat de trein naar Chumphon al vol zat. Balen! Dus via een Tourist Authority of Thailand kantoor uitgezocht hoe we er dan konden komen. Om een lang verhaal kort te maken: dat kon niet! We konden er wel komen, maar niet slapen, want juist nu zijn er daar net de half-moon parties en alles zit vol. Uiteindelijk werd ons Ko Payam (Andaman Zee = Indische Oceaan) aangeraden en een bus + accomodatie geregeld. Wat een hel was de tocht hierheen! Boeken via zo’n kantoor doen we nooit meer. Wederom een nachtbus, waar we om 4uur ‘s nachts met veel lawaai werden uitgezet ergens in een donkere stad. We zouden daar opgepikt worden voor het vervolg van de reis. We hebben ruim een uur gewacht en alle andere touristen die er ook waren uitgezet (zei gingen richting Koh Tao) waren ondertussen opgepikt. Maar wij niet… (en ik moest gigantisch poepen ). De stress en spanning (weinig slaap en het tijdstip hielpen niet mee) waren op een hoogtepunt, maar uiteindelijk kwam er een pick-up en moesten we maar in de laadbak springen. De gebrekkige communicatie stapelde zich op, niemand die ons vertelde wat er allemaal ging gebeuren en als we daarom vroegen keken ze ons wat schaapachtig aan. Maar goed, om wederom een lang verhaal niet langer te maken: uiteindelijk zijn we er gekomen! Compleet oververmoeid, gestressed en reismoe.

Maar dat geeft allemaal niets! Want het is hier fantaaaaaastisch. De eerste twee overnachtigen waren al vastgelegd op een plekje met nare eigenaren, maar een prima bungalow op steenworp afstand van het strand. Na die twee nachten zijn we (op de scooter over zandpaden) op zoek gegaan naar iets anders en dat hebben we gevonden. “Archanpan”, helemaal aan het eind van alles. Een heerlijk relaxte plek, met een heerlijke bungalow aan een mooi stuk strand met een prachtig rif ervoor. Eindelijk komen we tot rust.

Dusdanig, dat we al twee keer tijdens het snorkelen (dat lukt ons niet korter dan 2 uur achterelkaar ) goed verbrand zijn. Maar dit zijn ook onze eerste stranddagen, dus dat hoort er bij.

We hebben geen stroom, maar wel kaarsjes. Geweldig. Er zit geen dak boven de WC (maar wel wc/badkamer bij de bungalow), geweldig. Maar wel een dak boven ons hoofd en da’s maar goed ook, want vannacht hebben we onze eerste tropische storm/regenbui/onweer meegemaakt. Het huisje trilde van de donder en de regen gutste van het dak… de badkamer in (zeker 20cm). Maar wij bleven droog. Om bij het internet te komen moesten we nog even over de modderpaden glibberen (Lucie stapte bij de plassen maar even af, da’s maar beter ook), dat was best spannend. Het is pas de 3e keer dat ik op een scooter rijd.

Nu zijn we plannen aan het maken voor het vervolg van de reis. Opnieuw een poging naar Koh Tao te gaan, want oh oh oh wat is het daar mooi zegt iedereen. Hopelijk belanden we niet net in de full-moon party, want dan zit alles weer vol. Het lijkt er op dat we een nachtboot gaan nemen en dan hopen dat er mensen uitchecken zodat wij een overnachtingsplek kunnen vinden. Maar hoe dat gaat lopen lezen jullie wel in een volgende blog.

Foto’s verschijnen ook later, want de internetverbinding (en prijs) is hier niet geschikt.

Sa-wat-dee-krap en kha en lan gorne!

Over stoer gesproken. We hebben weer een aantal fantastische dagen achter de rug. Gisteren zijn we moe maar voldaan terug gekomen van een 3 daagse trektocht door het Doi Inthanon Nationaal Park. Wij, twee Australiërs en een lokale gids hebben heel wat afgelopen door de bergen, waarbij we de hoogste berg van Thailand hebben beklommen (zuidelijke uitlopers van de Himalaya) tot zo’n 2300 mtr hoog (uiteraard op het heetst van de dag). De foto’s in deze blog zijn slechts een selectie. Voor alle foto’s moet je in de albums zijn.

En op die hoogte is het koud, dat konden we vooral merken in de nacht. We sliepen in een dorpje met 200 inwoners, zeer authentiek bij de “boss” van het dorp. Het dorpje bestond uit de Karen en Hmong bergstam en was zonder compliccaties verdeeld in protestants en katholiek (jaja, ingewikkeld). Zo bijzonder om te zien hoe men daar leeft. Leven om te werken… niet andersom. Van ‘s ochtends vroeg tot het donker wordt is men bezig met het maken van weefsels (sjaals, sarongs, sieraden). We kregen dan ook bij aankomst van alle kanten de genoemde voorwerpen aangeboden om te kopen. Een sjaal voor maarliefst 120 Baht (zo’n € 3,-). ‘s Nachts werd het er zo ongelooflijk koud, dat zelfs 4 stoffige dekens niet genoeg waren. Het was hooguit 16 graden (koud hè ). We sliepen in tochtige houten hutjes op dunne matjes en werden wakker door kippen, varkens, koeien, honden, katten en de locals die alweer druk met van alles waren.

De volgende dag stonden we rustig op en vertrokken pas tegen 10 uur, want anders was het volgens de gids nog te koud. We trokken van waterval naar waterval met het nodige douche en zwemwerk erbij. Een prachtige jungle tocht over paadjes die duidelijk nauwelijks gebruikt worden. We hebben in de drie dagen dan ook geen tourist gezien, pas helemaal aan het einde van de tour weer.

In de namiddag kwamen we aan bij de volgende bergstam, welke bestond uit één Karen familie. 40 Personen klein, met een hutje of 20 (en een school!) en een hele hoop varkens, kippen en honden. De hutjes stonden allemaal weer op palen met prachtige bladerdaken. ‘s Nachts waaide het er enorm, maar gelukkig was het niet zo koud als de nacht er voor, ook al waaide het door de muren heen. De klederdracht was hier overduidelijk en we sliepen bij opa van 90+. Hij had het dorp gesticht, vond het prachtig dat wij er waren en moest dan ook constant lachen. Het ligt te afgezonderd voor elektriciteitskabels, dus heeft de overheid iedere hut van een zonnepaneel voorzien. Helaas was die van opa al twee jaar stuk en hij vond het prachtig dat wij de moeite namen om er naar te kijken (alsof wij er verstand van hebben). Nadat ik hem een biertje had aangeboden en mijnPetzl hoofdlamp en digitale camera had laten zien, waren we voor goed vrienden

De laatste dag hebben we relatief kort, maar wel snel gelopen en nog een waterval bezocht. Daarna stond op het programma een rit van 1 uur op een olifant! En ook dit was heel bijzonder. We hadden de grootste (Tuka) en de “chauffeur” zat zonder zadel o.i.d. op de kop van de olifant. Onderweg lekker eten (banaantjes en bamboo) en ons nog even nat spetteren in het water. Wat een beest, wat een bonk spieren (en wat een stekelige haartjes).

Hierna stond ons als laatste te wachten: raften op een bamboo vlot. We hadden er niet veel van verwacht, aangezien het het droge seizoen is, maar het was zeker leuk! Geen foto’s, want we hebben regelmatig een plons genomen en daar houden camera’s niet van. Jordy mocht het vlot sturen, wat verbazingwekkend goed ging. Tot een heftige stroomversnelling, daar nam de gids het maar even over. Ook Lucie stond even aan het roer, wat best goed ging… op één grote rots na

Echt geweldig was het. Vandaag een rustdag want het was erg inspannend. Bovendien is Lucie echt niet lekker. Chiang Mai leent zich daar uitstekend voor. Ondanks dat het de twee na grootste stad van Thailand is, is het er heerlijk laid-back rustig. We willen nog een bezoek brengen aan de Chiang Mai Zoo en waarschijnlijk een kookcursus doen om zelf heerlijke curries te leren maken.

Tot slot nog twee felicitaties! De mama van Lucie is vandaag jarig (hier al 6 uur langer dan in Nederland ) en natuurlijk Marchien en Maarten met hun (prachtige???) zoontje Florian Matthijs!

Sa-wa-dee-khap (en kha)!

In Nang Rong, waar weinig engels word gesproken en wij toch eten nodig hadden, bestelden we maar iets bij een eettentje. Resultaat: onschuldig lijkende noodlessoup…met onverklaarbare stukjes vlees (hart/nier van kip?). Althans Jordy had er 1 geproefd en ik heb er vriendelijk lachend omheen gegegeten.

In Loei liepen we bijvoorbeeld over een prachtige markt (als enige touristen), een vrouw sprak mij aan en wees naar iets waarvan ze dacht dat het net iets voor mij was… hersenen! Echt zoals je je voorstelt hoe verse hersenen eruit zien. Ik was in shock, de vrouw en de kraampjes er omheen lagen slap van het lachen. Ik gebruik namelijk nogal veel mimiek en dat doen ze hier bijna niet. Even voor de duidelijkheid ik heb het natuurlijk niet gekocht. Een stukje verderop zag ik in een ooghoek ineens een plasticzakje bewegen. Nieuwsgierig als ik ben keek ik wat beter en er bleken veel levende padden in te zitten!

In Chiang Khan hadden we een aardige guesthouse eigenaresse die erg behulpzaam was, zoals in vorige blog te lezen is. Iedereen, ook zij, heeft hier honden. We kwamen ontbijten en de hond bleek hetzelfde aan het doen te zijn. Hij zat namelijk op ‘iets’ te kauwen toen we binnen kwamen, nog niets verontrustends. De hond kwam vervolgens lief ons begroeten, waarbij hij zijn ‘ontbijt’ uitspuugde! Ik moest, stomme reactie toch, 3 keer kijken of ikhet goed zag en ja daar lag een afgesneden kippenkop met alles erop en eraan! AAAH! Vervolgens kon ik verrassend genoeg nog wel mijn ontbijt opeten, ik raak gelukkig algewend aan schrikbarende beelden op mijn netvlies. Even voor de duidelijkheid mijn ontbijtbestind uit toast, niet uit kippenkop.

Ook in Chiang Khan, maakten we super leuke fietstocht. Verrassend genoeg zag Jordy alleen maar mooie banananplantages, rijstvelden en leuke padjes.  Maar op de een of andere manier zie ik ook altijd vieze dingen. Mijn fietstocht bestond naast bovengenoemde prachtige dingen zien namelijk ook uit het zien van allemaal soorten doodgereden dieren op de  weg. Werkelijk waar ongeloofelijk wat veel verschillende dode dieren je hier langs de weg kan zien! Slangen, padden, vogels, hagedissen, ratten/muizen en katten.

Toch jammer dat ik vanuit mijn nieuwsgierigheid extra goed kijk naar iets ondefinieerbaars op bijv. de weg. Maar goed, ondanks al deze vieze beelden geniet ik volop en zie ik vooral leuke en mooie dingen. Zoals jullie op de foto’s wel kunnen zien!

Vandaag vertrekken we richting Chang Mai met een 6 uur durende busrit. Hopelijk een enigzins comfortabele bus, want dat is hier altijd maar afwachten. 1e en 2e klas is relatief, 3e klas is wel duidelijk 3e klas.

Jullie horen binnenkort wel weer van ons!