Archief voor de ‘Reizen’ Categorie

*** Voor iedereen die na onze reis niet langer mijn weblog wil volgen, staat onderaan dit bericht een stappenplan om je af te melden ***

Het is al weer meer dan 2 weken geleden dat we voor het eerst sinds exact 2 maanden weer voet in Nederland zette. Gelukkig geen aswolken toen. Wat hebben wij een geweldige tijd gehad en O, O ,O wat ben ik nu aan vakantie toe Want van uitrusten is weinig sprake geweest, maar ik heb geen seconde spijt. We kwamen terug met allemaal goede voornemens: we gaan alles anders doen! We worden ondernemender! We gaan vaker dagjes weg! Etc. etc.

Nou… twee weken later is mij één ding duidelijk: de wereld waarin je leeft tijdens een lange reis, heeft werkelijkwaar niets te maken met de wereld waarin je woont, werkt; leeft. We kwamen na een lange vlieg- en treinreis terug thuis, Lucie ploft op de bankt voor de TV, ik duik achter de computer en alles is zoals het 2 maanden daarvoor ook was. Ondertussen weer aan het werk en Lucie was na één dag al weer moe en ik ben nog altijd niet erg ondernemend (ik moet al een week naar de kapper).

De reiswereld is wat mij betreft wel degelijk het échte leven; zien, ruiken, voelen, proeven (ervaren) wat de wereld te bieden heeft. Werken doe ik toch echt vooral omdat het “moet”. Er moet brood op de plank komen en het liefst een hele hoop meer, zodat we vaker reizen als dit kunnen ondernemen. Ik werk om te leven, ik leef niet om te werken. Een fijne bijkomstigheid is dat ik plezier in mijn werk heb.

Wat mij betreft is het nu sparen voor de volgende reis. Als het aan mij ligt gaan we over een jaar of 5 weer voor langere tijd op pad (Albert-Jan, lees je mee? ). Een mooi streven en een mooi doel om voor te werken. Nu maar afwachten hoe mijn werk er in de nabije toekomst uit zal zien, want er staat veel te veranderen in de TBS wereld en dus ook in de Van Mesdagkliniek. Iets met geldkranen die dicht gedraaid worden Wie weet vind ik nog eens zin om ook dáár een blog over te schrijven.

Afmelden voor de email updates:

1. Ga naar http://www.j-online.nl
2. Rechtsboven zie je het blok “Ontvang updates”. Voer hier je emailadres in en klik op “unsubscribe”
3. Je krijg een email met een bevestigingslink. Houdt ook goed je ongewenste post in de gaten. Ga naar de link in de email en je ontvangt geen berichten meer.

We hebben ongeveer een week in Kuala Lumpur rond geslenterd en veel gezien. In het kort samengevat: Merdeka Tower, Petronatas towers, KLCC Parc, Little India, China town, Lake Gardens, Planetron en chillen in het hotel. Nu is het dan (eindelijk) zover, het uur van vertrek is aangebroken. We hebben inmiddels al zo’n 5 uur rondgehangen op het vliegveld en over een uur kunnen we dan eindelijk boarden! Nog heel even wachten dus, maar we komen eraan!
En daar hebben wij in iedergeval wel heel veel zin in, want het is mooi geweest! Zelfs hier regent het namelijk bijna de hele dag.

Tot snel!

We hebben net van de afgelopen twee weken een flinke selectie van de ca. 700 gemaakte foto’s online gezet! Vandaag even geen uitgebreide blog, maar slechts een korte update: we zijn in Kuala Lumpur! Het einddoel is behaald. Eergister hebben we de auto ingeleverd, nadat we de dag daarvoor door een tropische storm hadden gereden. Ook nu stortregent het weer, hoog tijd om richting Nederland te komen waar de zomer aanbreekt………. toch?

We slijten onze laatste dagen met rondslenteren in KL. We hebben een heerlijk hotel, duurste dat we ooit hebben gehad (toch zeker bijna 25 euro per nacht). Nu maar eens op zoek naar eten.

Tsjonge, zo zitten we alweer in zuid Maleisië! Een hoop gezien de afgelopen dagen, wat gaat dat weer snel.

Voor het eerst hebben we ons zowaar gehouden aan een plan! We hebben namelijk een auto gehuurd en ondertussen al bijna 1000km gereden. In Kota Bharu hebben we nog twee dagen rondgehangen en de eerste Maleisische sferen geproefd. Onwennig om alle gerechten weer opnieuw te moeten leren kennen en de gewoontes en gebruiken, maar zo langzaamaan krijgen we een steeds beter beeld.

In Kota Bharu hebben we bij Hawk, en lokaal verhuurbedrijf, voor 10 dagen een auto gehuurd. Een Proton Wira 1.5 Automatic. Helaas werd hij niet op de afgesproken tijd geleverd, waardoor we een halve dag verloren. Maar hierdoor hadden we mooi nog even de tijd om op de Pasar Besar te kijken. Een hysterische markt in een groot complex, waar kippen werden geslacht en sarongs werden verkocht (en nog veel meer natuurlijk). Vervolgens in de auto en, al links rijdend, op naar Gua M usang. Best lastig om een reis te plannen, als je geen flauw idee hebt hoeveel afstand je af kunt leggen op een dag. De wegen hier zijn redelijk, maar sommige minder grote wegen zijn rampzalig. Dat houdt in dat er continu enorme gaten in het asfalt zitten, waar je omheen moet slingeren en vervolgens je tegenliggers moet ontwijken. Oftewel: harder rijden dan 60 km/u zit er dan niet in. Wanneer de wegen wel goed zijn voelt 100 km/u echt als enorm snel, dus dat rijden we dan ook bijna niet. Lucie houdt zich goed in de auto! Fijn om dat vertrouwen te hebben Af en toe een “ooh” of “ahh” en slapen lukt nog niet, maar verder krijg ik weinig afkeurende blikken Ook doet Lucie het goed als LucieLucie (TomTom?), hoewel een TomTom niet zegt “Ik zeeeiiii tooooch links – af!”

Erg leuk om hier te rijden en af en toe een twijfelachtig weggetje in te slaan. Dat hebben we vooral gedaan toen we richting Taman Negara reden, want dat was ons eerste echte doel in Maleisie. Dit 130 miljoen jaar onaangetaste regenwoud was onwijs bijzonder. Nauwelijks gecultiveerd (op een paar wandelpaden na) en niet aangetast door ijstijden, was de grootsheid indrukwekkend. En ondanks dat we veel te weinig tijd hadden (lees: te weinig energie om een meerdaagse trektocht te maken) hebben we goed de sfeer kunnen/mogen proeven. We hebben een uurtje na aankomst, met twee Belgen, een boottocht gemaakt naar een waterval. Echt prachtig om onder eeuwenoude, mega grote oer-bomen te varen in een super wendbare long-boat. Daar heerlijk zwemmen in een waterval, waar ik altijd wel even tijd voor nodig heb om ook daadwerkelijk het dreigende donkere (wat zit daar allemaal in???) water in te gaan. Ook Lucie deed stoer mee (ze zat er eerder in dan ik) en sprong als een echte kerel zeer elegant van een rots het water in.*PLONS*

De volgende dag hebben we op eigen gelegenheid een dagtocht gelopen en dat was heerlijk. Hoewel; het is zo ondragelijk benauwd warm, dat je na enkele stappen al een zweterige plakbende van jezelf gemaakt hebt. Niettemin hebben we maarliefst 5 km (pooh-pooh) gelopen waar we zo’n 5 uur over gedaan hebben Maar het was prachtig. We hebben tegen alle plantjes “ooeeehh” en “aahhhh” gezegd en de vele foto’s (die we later zullen plaatsen) zijn daar getuigen van. Vooral heerlijk om de rust van het regenwoud te ervaren, ondanks het oorverdovende kabaal van de Put-Put vogels (lees: PPPPPUUUUUUTTTTTT-PUUUT-PUT-PUT!!!!!!), cicara “krekels” (lees: KRRIIIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!) en het schrikken van de vallende blaadjes die we voor tijgers/pythons/buffels, etc. aanzagen. Moe maar voldaan lagen we vroeg op bed.

Dat betekend niet dat we ook goed kunnen uitslapen, want om ca. 5 a 6 uur schalt de oproep tot het gebed van ieder puntig gebouw. En wij sliepen recht naast een moskee. Niettemin begin ik dit wel steeds meer te waarderen, het geeft af en toe wel een kippenvelletje (mits de schreeuwerd een beetje mooi zingt). We moeten nog even uitzoeken wat er nou precies geschalt wordt.

Taman Negara hebben we goed op ons eigen houtje gedaan. Niets geen dure tours, gidsen en massa’s touristen, maar lekker met onszelf. En dat is precies waar we behoefte aan hebben. Een pluim voor Lucie en Jordy! Hoera

De volgende stop was Melaka, ten zuid-oosten van Kuala Lumpur aan de zee en een heel eind rijden vanaf Taman Negara. Daar zitten we nu deze weblog te typen. Lunchen met een “chicken rice” in dorpjes/stadjes (Bahau, Kuala Lipah) waar je echt geen enkele tourist tegenkomt (maar waar men toch nog engels spreekt), erg leuk.

Melaka, waar we het Stadhuys bezocht hebben en ons hebben verwonderd over de oud-nederlandse opschriften op de graven in de Christus Kerk en de St. Paul kerk. Ook de koloniaal Nederlandse (en Portugeese) invloed op de huizen hier is bijzonder om terug te zien. Dit alles stamt uit de tijd dat de VOC (vanaf 1641 zo’n 150 jaar) hier de macht in handen had. Iets waar de Melaka’s niet al te blij mee zijn, gezien de geschiedenisborden die we in de musea tegenkomen. De VOC heeft gezorgd voor de teloorgang van Melaka als belangrijke havenstad, omdat ze Bataviastad (in Indonesie?) wilden promoten. Maar niettemin worden we nog aardig gegroet als we vertellen dat we uit Belanda komen.

We hebben hier nu 2,5 dagen rondgelopen en veel gezien. De multi-culti van Maleisie staat hier met paal en perk boven water. In de straat waar ons guesthouse zit hoorden we het oproep tot gebed van de Islam over de daken schallen, terwijl we een chineese begravenis voorbij liepen en ons 5 meter later afvroegen wanneer die hindoe tempel nou open zou gaan (bleek de volgende ochtend te zijn). Heel bijzonder en bizar om te zien hoe dat hier allemaal samen leeft. Vooral de chineese invloed is duidelijk merkbaar, maar vooral ook omdat we in chinatown verblijven. Een uitstapje naar Little India leverde ons gisteren een heerlijke Toshia maaltijd op (nee, geen Toshiba laptop).

Morgen trekken we verder. Helaas is er in deze regio niet zo heel veel bijzonders te zien en leveren we pas op de 26e onze auto weer in op Kuala Lumpur airport. We willen niet te vroeg in KL arriveren: 5 dagen om die stad te verkennen lijkt ons meer dan genoeg. Waarschijnlijk gaan we nog een paar stranden bezoeken, Sri Menanti en Port Dickson. We bereiken wat we willen nu we met ons eigen vervoer reizen: uitrusten en onthaasten om niet helemaal doorgereisd terug te komen in NL. De hitte is nog wel iets wat de dagen soms zwaar maakt, maar dat is te overzien. Ons gevoel nu tegen het einde van de reis: we hebben gebackpackt door Thailand en zijn op vakantie in Maleisie.

Wat deze laatste dagen allemaal gaan doen horen jullie later, waarschijnlijk vanuit KL. Het eindpunt van onze reis.

Even heel hard nadenken wat we in de afgelopen periode allemaal al weer gedaan hebben…Een lading nieuwe foto’s is in ieder geval geplaatst. Dus kijk snel in het fotoboek.

Om te beginnen wil ik iedereen nog heel erg bedanken voor alle verjaardag felicitaties! Het is echt heel raar om hier jarig te zijn, zo ver weg van je normale leven. Na  mijn verjaardagsontbijt had Jordy als verrassing een ’special brownie’ geregeld!  De bakkersvrouw kwam zachtjes zingend aanlopen met een met slagroom en aardbeien versierde brownie met kaarsjes! Echt super leuk en natuurlijk voelde ik me toen wel super jarig! Knap geregeld Jordy!

Diezelfde middag zijn we nog naar Ko Tarutao gereisd en daar met ons bagage 4 km door een prachtig stuk regenwoud gelopen op zoek naar een kampeerplek. Er reed overigens ook wel een vrachtwagen, die ons halverwege mee wilde nemen, maar wij wilden niet tot grote verbijstering van alle touristen. Uiteindelijk op een prachtig rustig strand aangekomen en een tent weten te bemachtigen wat het woord tent eigenlijk niet meer waard was… Maar het stond prachtig aan het strand en tussen de palmbomen, oftewel prachtig! Gelukkig had Jordy de tent nog wat weten op te knappen met stokjes als haringen, want het ging natuurlijk regenen. ’s Avonds hadden we toestemming om een kampvuurtje te maken op het strand. Ondanks dat het hout behoorlijk was nat geregend wist Jordy het toch aan te krijgen. Heerlijk met een biertje bij het vuur gezeten en uitgekeken over zee. Al met al een hele bijzondere verjaardag!

De volgende dag zijn we ’s middags weer op het vaste land aangekomen en met minibus naar Had Yai gereisd. Daar hebben we moeten overnachten om ’s morgensvroeg een trein richting de Maleisische grens te kunnen halen. Toen we op Ko Tarutao waren hoorden we van onrusten in Bangkok, dat het hele openbaar vervoer plat lag, er stakingen waren en op televisie waren dramatische beelden met veel politiemacht te zien. Het werd ons niet helemaal duidelijk wat er nu precies aan de hand was, maar het had iets met de politiek te maken. Daarnaast stonden we nu op het punt het meest gevaarlijke deel van Thailand te doorkruisen met de trein. Waar 2 jaar terug nog aanslagen zijn gepleegd en het nog steeds politiek onrustig is. Én onze reisgidsen waren niet heel duidelijk in hoe en waar we nu precies de grens over zouden kunnen komen. Best spannend dus!

Ter geruststelling gingen er de volgende dag een aantal gewapende militairen mee in de trein die regelmatig langs liepen… op de een of andere manier werkt die geruststelling voor mij juist niet. Ook buiten zag ik naast het spoor regelmatig groepjes gewapende militairen staan. Deze stonden hier vast niet voor niets… Maar het verliep allemaal helemaal goed en zonder problemen. Het was denk ik de meest voorspoedigste reis ooit in de afgelopen tijd. Althans we waren in het grensplaatsje Su-ngai Kolok aangekomen vanaf daar hebben we even moeten zoeken naar waar we de grens over konden, dat bleek een kilometer lopen verderop te zijn. Oftewel op 14 maart 2010 hebben we Thailand achter ons gelaten en zijn we aangekomen in Maleisië! De stempels in ons paspoort zijn het bewijs daarvan.

Daar stonden we dan in Maleisië zonder Ringgit, de Maleisische munteenheid. Een luid schreeuwende chinese maleis bood aan geld te wisselen tegen (wat achteraf  bleek) een hele goede koers. Staand in een overvolle kleine bus zijn we richting Kota Bharu gegaan en vonden na even zwoegen door de hitte een vies en twijfelachtige guesthouse.

Achter ons schalt het middaggebed ons om de oren uit een radio en onze eerste 24 uur in Maleisië zitten er al weer bijna op. Aangezien we in de meest conservatieve moslimprovincie van Maleisië zitten had ik veel hardheid en vrouw onvriendelijkheid verwacht (jaja, ook ik heb mijn vooroordelen), maar niets is minder waar. Ons eerste indruk is verrassend positief, het is hier rustiger (op schallende gebeden na), beter georganisserd (westerser?), bijna iedereen spreekt engels én er wordt eindelijk met ons gecommuniceerd over wat er om ons heen gebeurt. Iets waar de Thai nog wat van kunnen leren. Maar we missen ook direct al de mooie dingen uit Thailand: tuc-tuc’s (hoewel?), longtail boats, glimlachende mensen, de typische begroeting (sa-wat-dee-khaaaaaaaa). Stiekem houden we ook nog wat vast aan thailand, aangezien we de ringgit prijzen omrekenen naar baht i.p.v. euro’s. Vreemd om na zo’n lange reis zo’n prachtig land achter te laten en om nu nog een heel nieuw land te ontmoeten. Aan de ene kant iets waar we naar uitzien, maar ook wel enigzins vermoeiend aangezien we toch wel behoorlijk reismoe zijn.

De planning voor de komende dagen is dan ook dat we een auto gaan huren en zelf richting Kuala Lumpur gaan rijden. Dit geeft ons de ultieme vrijheid gemakkelijk te gaan en staan waar wij willen en we zijn alle mensenmassa’s om ons heen wel even zat. Nu maar hopen dat het kaartlezen samen goed gaat komen