Archief voor de ‘Dát wilde ik nou even kwijt’ Categorie

Ik zit weer eens in de trein. Eerste klas, want we reizen met NS Herfsttour. Links voor me leest iemand (voor de 3e keer) de krant, rechts voor me wordt er (zo het lijkt) druk huiswerk gecorrigeert, achter me is iemand (in het Pools?) discreet aan het bellen en naast me leest Lucie deel 1 van Stieg Larsson. Voor mij is de trein echter de ultieme plek gebleken om eens in alle rust een blog te schrijven (lang leve de Nokia E71).

Het onderwerp van vandaag: het klimaat. Het verbaasd me dat ik hier nog nooit eerder over geschreven heb, want ik heb er toch een duidelijke (afwijkende?) mening over. Dat moet ook wel als geboren realist (men noemt dat overigens liever pessimist).

Een ding vooropgesteld: ik hou intzettend van de natuur! Een stadsmens ben ik allerminst. Zet mij eenzaam en allen op een bergtop, in een verlaten bos, op een tropisch eiland, of laat me duiken tussen het koraal en ik ben helemaal in mijn element. Maar lieve mensen, lalten we met z’n allen nou alstublieft zo snel mogelijk het milieu naar de kloten helpen! Al die verloren acties om de opwarming van de aarde af te remmen: uitstel van executie. CO2-neutraal vliegen: dikke bullshit en uitstel van executie. En dan nog de klimaattop in Kopenhagen (klimaat-flop?), daar gaat tich niets wereldverbeterends uitkomen en als dat al zo is: uitstel van executie!

Wat ik hiermee bedoel is dat het handelen van ‘de mensheid’ pas echt gaat veranderen als er geen andere uitweg meer is. Slects “wanneer de nood aan de man is, is de redding nabij”. Dan pas en niet eerder. Tot die tijd zullen alle acties slechts zorgen voor een vertraging van de problemen, maar verdwijnen zullen ze niet.

Zoals ik al zei ben ik een groot natuurliefhebber en met mij velen. Ik wil graag de rest van mijn leven nog genieten van al het natuurschoon. Maar waar ik me over kan verwonderen is dat er vooral weer vanuit het individuele eigenbelang gedacht wordt. ‘Als we nu zus en zo doen, dan hebben we het nog weer even goed’. Waar blijft het lange termijn denken?

Dus bij deze een oproep aan de mensheid: laten we allemaal zoveel mogelijk vervuilen en CO2-niet-neutraal leven. Daarmee helpen we de natuur zo snel mogelijk om zeep en pas dan zullen we écht dingen gaan veranderen en vechten om te overleven. En daar zijn wij mensen bijzonder goed in: Survival of the fittest.

Posted by Wordmobi

Bah! Ik word er bang van… Een minarettenverbod in Zwitserland, het moet niet gekker worden. Ik begin steeds meer te twijfelen aan de democratie: zijn mensen niet te bang om rationele keuzes te maken? Alles is ingegeven door ‘angst’. Angst om te verliezen wat men heeft, waarbij het me telkens weer opvalt hooe kortzichtig mensen vaak denken en niet veel verder komen dan ‘ik voel me er niet goed bij’. Hierbij niet verder kijkend naar het eigenbelang en dit boven alles plaatsen. Angst voor verandering, het onbekende. Krampachtig vasthouden aan iets als ‘het Nederlands erfgoed’. Etv. etc. etc. Ga toch weg…

Misschien dat ik dit stukje later nog aanvul, maar eerst genoeg zo.

Posted by Wordmobi

Na een Tweet ook maar even een korte blog hierover. Ik las vanochtend op Nu.nl dat  “Misdadigers die zijn veroordeeld tot een gevangenisstraf en tbs, voortaan eerst hun hele straf moeten uitzitten voordat ze naar een kliniek mogen.” Een zeer kwalijke zaak als je het mij vraagt. Ondanks dat ik de gevoelens van de slachtoffers begrijp, vrees ik dat dit weer een klap in het gezicht is van het hele TBS-stelsel (op de lange termijn). Zeker wanneer het gaat om de pschotisch kwetsbaren of mensen met een autismespectrumstoornis. Die zijn ziek en moeten behandeld worden door middel van medicatie, structuur en trainen van vaardigheden. En het liefst zo snel mogelijk!

Moet je je voorstellen dat je een vreselijk delict begaat onder invloed van een psychose, waarbij je stemmen en signalen hoorde uit bijvoorbeeld de televisie of het stopcontact, die je zeggen dat je iemand neer moet steken omdat die persoon de duivel is. Voor dit delict werd je (deels) ontoerekeningsvatbaar verklaard. Waarschijnlijk ben je zelf ontzettend angstig, waardoor de kans dat je zonder behandeling weer een fout begaat (in de gevangenis) groot is. En pas nadat je de vergelding van de maatschappij hebt gehad, die gezien de ernst van de delicten vaak jaren kan duren, kun je behandeld worden voor je geestelijke aandoening zoals schizofrenie.

Bij iedere psychotische episode worden de hersenen vaak meer beschadigd. Het goed instellen van psychotische patiënten op de juiste medicatie is dan ook een groot onderdeel van de TBS behandeling. Het kan toch niet goed zijn dit jaren op zich te laten wachten? Het is een rare spagaat waar de TBS in zit. Door al het maatschappelijke kritiek en onbegrip wordt het onmogelijk gemaakt mensen met een ernstige geestelijke aandoening tijdig te behandelen. En dan maar klagen dat de TBS behanding steeds langer duurt…

Morele dilemma’s… Wat weegt zwaarder; de drang tot vergelding van de maatschappij? Of de kans op een behandeling met goede afloop van een individu die onder vreselijke omstandigheden iets vreselijks heeft gedaan?

Ja… Ook ik doe mee aan de nationale discussie. Ik vind het namelijk vreselijk en krijg er enorm de kriebels van. De discussie over de 13 jarige Laura die in haar eentje de wereld over wil zeilen is hoog opgelaaid en het is wat mij betrft het ultieme voorbeeld van de betutteling in Nederland. Dat er verdorie gewoon een orgaan is dat blijkbaar denkt te kunnen bepalen wat ‘goed is voor dé ontwikkeling van hét kind’. GATVERDAMME!

Hoezo je wordt in een keurslijf gedwongen (zeg je dat zo?)?! En dan de ouders willen ontzetten uit de ouderlijke macht? Hoe kan het zover komen. Als in alle goede verstande besloten wordt dat dit echt is wat dat meisje wil, dan is dat toch een prachtig stukje onwikkeling voor haar? Maar nee hoor, want de boekjes en theorie stellen dat een kind MOET opgroeien tussen leeftijdsgenootjes om zich aan te spiegelen. Want doe jje dat niet, dan is er de mógelijkheid dat het kind zal ontsporen, ontaarden, vervreemden, zich zal ontwikkelen tot een monster, etc. etc… Bleh… Doe toch es normaal… Bah!

Ik kan hier slecht tegen… Dat moge duidelijk zijn.

Ja… ‘t is m’n eigen schuld. En een beste ook! Ik heb net even zitten uitrekenen hoe mijn aflosfase bij de IB-Groep er uit ziet en dat is toch wel even slikken. Maar goed, wat wil je ook na 8½ jaar studie. Helaas was ik niet het type dat naast de studie nog 10 slechtbetaalde bijbaantjes kon hebben, dan was ik nu nog bezig geweest waarschijnlijk. Eén bijbaantje voor een paar uur per week was voor mij de max. Dat betekende dus wel dat ik altijd vrij veel heb moeten lenen en daarvoor moet ik vanaf januari met m’n gebrande billen op de blaren zitten.Vijftien jaar lang…

Helemaal vervelend vind ik, dat Lucie en ik moeten afwegen of zij wel of niet mee gaat betalen aan mijn schuld. Kiezen we er voor om dit niet te doen, dan moet ik voor iedere maand dat zij niet meebetaald een maand extra aflossen. Met mijn schuld betekend dat 18½ jaar aflossen en da’s niet mis.