Archief voor de ‘Filosofie’ Categorie

Ik zit weer eens in de trein. Eerste klas, want we reizen met NS Herfsttour. Links voor me leest iemand (voor de 3e keer) de krant, rechts voor me wordt er (zo het lijkt) druk huiswerk gecorrigeert, achter me is iemand (in het Pools?) discreet aan het bellen en naast me leest Lucie deel 1 van Stieg Larsson. Voor mij is de trein echter de ultieme plek gebleken om eens in alle rust een blog te schrijven (lang leve de Nokia E71).

Het onderwerp van vandaag: het klimaat. Het verbaasd me dat ik hier nog nooit eerder over geschreven heb, want ik heb er toch een duidelijke (afwijkende?) mening over. Dat moet ook wel als geboren realist (men noemt dat overigens liever pessimist).

Een ding vooropgesteld: ik hou intzettend van de natuur! Een stadsmens ben ik allerminst. Zet mij eenzaam en allen op een bergtop, in een verlaten bos, op een tropisch eiland, of laat me duiken tussen het koraal en ik ben helemaal in mijn element. Maar lieve mensen, lalten we met z’n allen nou alstublieft zo snel mogelijk het milieu naar de kloten helpen! Al die verloren acties om de opwarming van de aarde af te remmen: uitstel van executie. CO2-neutraal vliegen: dikke bullshit en uitstel van executie. En dan nog de klimaattop in Kopenhagen (klimaat-flop?), daar gaat tich niets wereldverbeterends uitkomen en als dat al zo is: uitstel van executie!

Wat ik hiermee bedoel is dat het handelen van ‘de mensheid’ pas echt gaat veranderen als er geen andere uitweg meer is. Slects “wanneer de nood aan de man is, is de redding nabij”. Dan pas en niet eerder. Tot die tijd zullen alle acties slechts zorgen voor een vertraging van de problemen, maar verdwijnen zullen ze niet.

Zoals ik al zei ben ik een groot natuurliefhebber en met mij velen. Ik wil graag de rest van mijn leven nog genieten van al het natuurschoon. Maar waar ik me over kan verwonderen is dat er vooral weer vanuit het individuele eigenbelang gedacht wordt. ‘Als we nu zus en zo doen, dan hebben we het nog weer even goed’. Waar blijft het lange termijn denken?

Dus bij deze een oproep aan de mensheid: laten we allemaal zoveel mogelijk vervuilen en CO2-niet-neutraal leven. Daarmee helpen we de natuur zo snel mogelijk om zeep en pas dan zullen we écht dingen gaan veranderen en vechten om te overleven. En daar zijn wij mensen bijzonder goed in: Survival of the fittest.

Posted by Wordmobi

Bah! Ik word er bang van… Een minarettenverbod in Zwitserland, het moet niet gekker worden. Ik begin steeds meer te twijfelen aan de democratie: zijn mensen niet te bang om rationele keuzes te maken? Alles is ingegeven door ‘angst’. Angst om te verliezen wat men heeft, waarbij het me telkens weer opvalt hooe kortzichtig mensen vaak denken en niet veel verder komen dan ‘ik voel me er niet goed bij’. Hierbij niet verder kijkend naar het eigenbelang en dit boven alles plaatsen. Angst voor verandering, het onbekende. Krampachtig vasthouden aan iets als ‘het Nederlands erfgoed’. Etv. etc. etc. Ga toch weg…

Misschien dat ik dit stukje later nog aanvul, maar eerst genoeg zo.

Posted by Wordmobi

Ja… Ook ik doe mee aan de nationale discussie. Ik vind het namelijk vreselijk en krijg er enorm de kriebels van. De discussie over de 13 jarige Laura die in haar eentje de wereld over wil zeilen is hoog opgelaaid en het is wat mij betrft het ultieme voorbeeld van de betutteling in Nederland. Dat er verdorie gewoon een orgaan is dat blijkbaar denkt te kunnen bepalen wat ‘goed is voor dé ontwikkeling van hét kind’. GATVERDAMME!

Hoezo je wordt in een keurslijf gedwongen (zeg je dat zo?)?! En dan de ouders willen ontzetten uit de ouderlijke macht? Hoe kan het zover komen. Als in alle goede verstande besloten wordt dat dit echt is wat dat meisje wil, dan is dat toch een prachtig stukje onwikkeling voor haar? Maar nee hoor, want de boekjes en theorie stellen dat een kind MOET opgroeien tussen leeftijdsgenootjes om zich aan te spiegelen. Want doe jje dat niet, dan is er de mógelijkheid dat het kind zal ontsporen, ontaarden, vervreemden, zich zal ontwikkelen tot een monster, etc. etc… Bleh… Doe toch es normaal… Bah!

Ik kan hier slecht tegen… Dat moge duidelijk zijn.

Het valt me altijd toch weer moeilijk om gedachten en frustraties die ik heb, fatsoenlijk op het digitale papier te zetten. Ik kan mij namelijk druk maken over veel dingen. Soms nodig, vaak onnodig, maar meestal weet ik het zelf gewoon niet. Het hele “drama Apeldoorn” is zo iets. Laat het gezegd zijn: wat daar gebeurd is is verschrikkelijk. Zoiets verzin je niet, verwacht je niet en gun je niets of niemand. Het leed is enorm. Maar… wat gebeurd er als je het leed van tientallen maakt tot het leed van duizenden of misschien wel miljoenen? Waar ik op doel zijn de massale reacties van landelijke organisaties, de media en dus het Nederlandse volk op het drama.

Lees de rest van dit bericht »

Vandaag is hij drie maanden oud en in die tijd is er het nodige gebeurd. Gelukkig is’t niet iemand geweest die al deze dingen voor zich heeft gehouden of heeft opgekropt… nee, integendeel; het is hem goed bevallen dit met mensen om hem heen te delen. Ik heb het over “hem”, omdat het natuurlijk een verlengstuk van mijzelf is geworden en de laatste keer dat ik het gecheckt heb was ik nog een mannetje. Ik vind mijn weblog dan ook een succes, ondanks het feit dat ik niet altijd dié bezoekers trek die ik zou willen.

Nu ik dat zo schrijf vraag ik me af wie die bezoekers eigenlijk zijn? Voor wie schrijf ik al deze stukjes die waarschijnlijk voor niemand behalve mijzelf interessant zijn? En daarmee geef ik direct het antwoord op mijn vraag; ik schrijf het voor mezelf. Ik heb gemerkt dat het een leuke bezigheid kan zijn om je gebeurtenissen van alledag zo nu en dan eens op een leuke en luchtige manier onder woorden te brengen. Het kan je dwingen na te denken over zaken waar je anders niet bij stil zou staan. Niet dat ik nou heel veel filosofische diepzinnigheden uiteen zet… maar dat kán wel. Eigenlijk wordt het in de loop der tijd een (incomplete) autobiografie, zonder dat je er echt moeite voor hoeft te doen. Toch een grappig idee. Om te testen of de theorie klopt dat ik het slechts voor mezelf schrijf, duik ik eens in de statistieken.

Het blijkt dat Albert Einstein en het filosoferen over tijd met kop en schouders boven alle andere topics uitsteekt qua populariteit; het is 139 keer bekeken en bijna de helft van die bezoekers heeft vervolgens nog even verder geneusd op mijn weblog. Op de tweede plaats komt mijn afwasverhaal met 61 hits… verrassend. Sinds november vorig jaar is mijn weblog in totaal 619 keer bezocht (waarbij mijn eigen bezoeken niet zijn meegerekend) en 43% van deze bezoekers heeft ook daadwerkelijk even rondgekeken op de site. Dat vind ik een mooi resultaat en het motiveert mij om zo nu en dan te blijven “bloggen”… ik schrijf het dus toch niet alleen voor mijzelf!

Na drie maanden is het ook interessant om eens terug te kijken naar het p*rn* en mp* experiment. Ik schrijf het expres niet voluit want het experiment heeft zeker iets opgeleverd. Na drie maanden is het blijkbaar dusdanig goed in de zoekmachines te vinden dat ik afgelopen week zo’n 7 spam-commentaren per dag op die blog rkijgt. Dit heeft mijgedwongen het commentaar plaatsen daar onmogelijk te maken. Voor wat betreft de statistieken heeft het weinig opgeleverd, want het is verre van het meest populaire onderwerp van m’n weblog.

Tot zover deze tussenstand.