Het onderwerp van vandaag: het klimaat. Het verbaasd me dat ik hier nog nooit eerder over geschreven heb, want ik heb er toch een duidelijke (afwijkende?) mening over. Dat moet ook wel als geboren realist (men noemt dat overigens liever pessimist).

Een ding vooropgesteld: ik hou intzettend van de natuur! Een stadsmens ben ik allerminst. Zet mij eenzaam en allen op een bergtop, in een verlaten bos, op een tropisch eiland, of laat me duiken tussen het koraal en ik ben helemaal in mijn element. Maar lieve mensen, lalten we met z’n allen nou alstublieft zo snel mogelijk het milieu naar de kloten helpen! Al die verloren acties om de opwarming van de aarde af te remmen: uitstel van executie. CO2-neutraal vliegen: dikke bullshit en uitstel van executie. En dan nog de klimaattop in Kopenhagen (klimaat-flop?), daar gaat tich niets wereldverbeterends uitkomen en als dat al zo is: uitstel van executie!

Wat ik hiermee bedoel is dat het handelen van ‘de mensheid’ pas echt gaat veranderen als er geen andere uitweg meer is. Slects “wanneer de nood aan de man is, is de redding nabij”. Dan pas en niet eerder. Tot die tijd zullen alle acties slechts zorgen voor een vertraging van de problemen, maar verdwijnen zullen ze niet.

Zoals ik al zei ben ik een groot natuurliefhebber en met mij velen. Ik wil graag de rest van mijn leven nog genieten van al het natuurschoon. Maar waar ik me over kan verwonderen is dat er vooral weer vanuit het individuele eigenbelang gedacht wordt. ‘Als we nu zus en zo doen, dan hebben we het nog weer even goed’. Waar blijft het lange termijn denken?

Dus bij deze een oproep aan de mensheid: laten we allemaal zoveel mogelijk vervuilen en CO2-niet-neutraal leven. Daarmee helpen we de natuur zo snel mogelijk om zeep en pas dan zullen we écht dingen gaan veranderen en vechten om te overleven. En daar zijn wij mensen bijzonder goed in: Survival of the fittest.

Posted by Wordmobi

Misschien dat ik dit stukje later nog aanvul, maar eerst genoeg zo.

Posted by Wordmobi

Hoezo je wordt in een keurslijf gedwongen (zeg je dat zo?)?! En dan de ouders willen ontzetten uit de ouderlijke macht? Hoe kan het zover komen. Als in alle goede verstande besloten wordt dat dit echt is wat dat meisje wil, dan is dat toch een prachtig stukje onwikkeling voor haar? Maar nee hoor, want de boekjes en theorie stellen dat een kind MOET opgroeien tussen leeftijdsgenootjes om zich aan te spiegelen. Want doe jje dat niet, dan is er de mógelijkheid dat het kind zal ontsporen, ontaarden, vervreemden, zich zal ontwikkelen tot een monster, etc. etc… Bleh… Doe toch es normaal… Bah!

Ik kan hier slecht tegen… Dat moge duidelijk zijn.

De vraag die constant door mij hoofd speelt: Wat bereik je er mee door landelijke festiviteiten af te lasten en uitspraken als “Koninginnedag zal nooit meer hetzelfde zijn”? In mijn mening ben je dan bezig met terrorisme. Nee, het valt niet geheel onder de definitie van terrorisme of terreur. Maar wat er wel gebeurd is massaal angst verspreiden en opwekken. mensen worden extra bang gemaakt, zonder dat ze er iets tegen kunnen doen. Alle speculaties DIRECT na de (wat nu blijkt) aanslag deden mijn haren overeind staan (vooral een sneer aan RTL4). Feiten waren er nog niet, maar mensen raakten al in paniek want er was een aanslag gepleegd.

Nogmaals: wat er gebeurd is, is verschrikkelijk en ook mijn gedachten gaan uit naar de slachtoffers en familie/vrienden. Maar wat bereik je ermee wanneer je het leed van enkelen via de media maakt tot het leed van velen? Ik weet het niet…

** Na onderstaande reactie van Gert-Jan heb ik een feestfoto van oranjefeest in Groningen verwijderd. Hoewel hij gelijk heeft, mag de toon wat mij betreft wel wat milder. **

Nu ik dat zo schrijf vraag ik me af wie die bezoekers eigenlijk zijn? Voor wie schrijf ik al deze stukjes die waarschijnlijk voor niemand behalve mijzelf interessant zijn? En daarmee geef ik direct het antwoord op mijn vraag; ik schrijf het voor mezelf. Ik heb gemerkt dat het een leuke bezigheid kan zijn om je gebeurtenissen van alledag zo nu en dan eens op een leuke en luchtige manier onder woorden te brengen. Het kan je dwingen na te denken over zaken waar je anders niet bij stil zou staan. Niet dat ik nou heel veel filosofische diepzinnigheden uiteen zet… maar dat kán wel. Eigenlijk wordt het in de loop der tijd een (incomplete) autobiografie, zonder dat je er echt moeite voor hoeft te doen. Toch een grappig idee. Om te testen of de theorie klopt dat ik het slechts voor mezelf schrijf, duik ik eens in de statistieken.

Het blijkt dat Albert Einstein en het filosoferen over tijd met kop en schouders boven alle andere topics uitsteekt qua populariteit; het is 139 keer bekeken en bijna de helft van die bezoekers heeft vervolgens nog even verder geneusd op mijn weblog. Op de tweede plaats komt mijn afwasverhaal met 61 hits… verrassend. Sinds november vorig jaar is mijn weblog in totaal 619 keer bezocht (waarbij mijn eigen bezoeken niet zijn meegerekend) en 43% van deze bezoekers heeft ook daadwerkelijk even rondgekeken op de site. Dat vind ik een mooi resultaat en het motiveert mij om zo nu en dan te blijven “bloggen”… ik schrijf het dus toch niet alleen voor mijzelf!

Na drie maanden is het ook interessant om eens terug te kijken naar het p*rn* en mp* experiment. Ik schrijf het expres niet voluit want het experiment heeft zeker iets opgeleverd. Na drie maanden is het blijkbaar dusdanig goed in de zoekmachines te vinden dat ik afgelopen week zo’n 7 spam-commentaren per dag op die blog rkijgt. Dit heeft mijgedwongen het commentaar plaatsen daar onmogelijk te maken. Voor wat betreft de statistieken heeft het weinig opgeleverd, want het is verre van het meest populaire onderwerp van m’n weblog.

Tot zover deze tussenstand.

Ja, dat zeg ik nou wel, maar dat het na de klok van 12 uur op 31 december zou veranderen van jaar, dat zag ik al enigszins aankomen. Het besef dat het hier ging om 2008 alweer was wel even schrikken, maar goed zo gaat dat met jaren. Doe je niks aan. Het gegeven dat ik dit jaar in Brabant was samen met Lucie en nog tien anderen, deed niets af aan het feit dat er om 5 minuten over 12 verschrikt werd afgeteld omdat we de klok uit het oog verloren waren en dat vervolgens een (iets minder dan normaal) denderend vuurwerk kabaal losbarstte. Zelfs in een Brabants gat als Hoeven. Villapark De Panjervaart, daar zaten we. Ongetwijfeld waren er prachtige villa’s op dat park, maar het huisje waar wij 4 dagen met zijn achten gebivakkeerd hebben was dit niet bepaald. Begrijp me niet verkeerd: het was een hartstikke leuke midweek en we hebben ons prima vermaakt! Maar comfort was er niet echt en ik had naderhand behoorlijk last van mijn rug. Da’s dan weer zo’n verandering in je leven die je even niet zag aankomen.

Het onvermijdelijke moment dat ik 820497600000 milliseconden oud zou worden was ook tot op de dag en het tijdstip nauwkeurig te voorspellen. Toch moest ik drie dagen van tevoren echt even diep nadenken hoe oud ik vandaag nou werkelijk ging worden. Gek is dat hè… blijkbaar had ik mezelf al geestelijk voorbereid op de enorme last die het dragen van nóg een levensjaar met zich meebrengt, waardoor ik niet wist of ik nou al 227916 uur oud was of nog moest worden. Dat was dan wél weer onvoorspelbaar en verassend. De cadeautjes die ik ieder jaar ontvang zijn niet voorspélbaar, wél verassend. Tot nu toe heb ik mijzelf mogen verrijken met twee cd-koffers voor 200 cd’s (eindelijk orde in de chaos!) een prachtige kamerjas, een leuk boek een een heel klein envelopje met heel grote inhoud (€ 150,-!). Zal er nog meer komen? Ik ben benieuwd!

Maar dan, de grootste verrassende verandering sinds mensenheugenis!!! Iedereen wist dat het er ooit van moest komen. Alles zou goed komen, alleen wat later… en later… en vervolgens nóg een beetje later. En dan, opeens vanuit het niets alsof het altijd al zo heeft moeten zijn krijg ik gewoon een 8½ op mijn scriptie! JIPPIE!!! DRIE KEER HOERA VOOR MEZELF!!! GEFELICITEERD!!! On-ge-lóóf-e-lijk! It’s a small step for a men, but a giant leap for Jordy! September 1999 was een historisch moment. Het moment dat ik begon aan mijn eerste HBO studie. Het begin van een reeks lange jaren waarin een zware strijd werd gestreden om dat ene felbegeerde papiertje te kunnen bemachtigen. Niets was belangrijker dan dát… nou ja… eigenlijk vond ik bijna alles belangrijker dan dat, wat ook één van de redenen is dat het maar liefst 8½ jaar heeft moeten duren voordat ik mijn HBO-diploma in ontvangt kan nemen. Maar het moment is dáár! Wat zeg ik? Het is hiér!!! Voor ieder studiejaar een puntje voor mijn scriptie (8½ jaar – 8½ beoordeling). Daarmee is 7 januari 2008 ook een historisch moment geworden. Het gevecht heeft vele slachtoffers geëist, maar een klein groepje dappere strijders heeft volgehouden (vrienden en familie: bedankt!) met een eindresultaat waar ik (en iedereen die dat ook wil) trots op kan zijn.

Maar goed… ik zou ík niet zijn als er niet een klein addertje onder het gras zat. Dus gelukkig ben ik mij wel, want het addertje zit er ook deze keer. De beoordeling van de scriptie gebeurd door twee beoordelaars en het eindcijfer is het gemiddelde van de beoordeling van beiden. Zoals menigeen wel weet is de Hanzehogeschool en de Sociale Academie in het bijzonder, zeer goed in staat om regels en afspraken niet na te komen. Iets wat ik daar dan ook goed geleerd heb, maar daar gaat het nu niet om. Op 7 januari zou ik de uitslag krijgen, dus om 9 uur ‘s ochtends direct mijn begeleider gebeld. Die vertelde dat híj “een mooi cijfer” had, alleen dat hij nog moest overleggen met de tweede beoordelaar. Dus het zenuwslopende wachten was aangebroken. Seconden werden minuten en minuten werden uren. Niet dat dit heel bijzonder is, want zo gaat dat altijd, maar in dit geval was het wel irritant. Dus om 16.00 uur heb ik er maar eens achteraan gebeld om te vragen of mijn cijfer misschien ergens in een zwart gat in cyberspace verdwenen was. Mijn cijfer was dit niet, maar de tweede beoordelaar wel. Om duistere redenen was deze vandaag niet op school komen opdagen en na mijn (tweede) telefoontje zou mijn begeleider naar zijn huisadres bellen om uit te zoeken hoe dit zat. Het antwoord op het mysterie bleek te vinden in Denemarken, want daar zat de tweede beoordelaar nog lekker vakantie te vieren (tot vrijdag). De flapdrol Dus… om dit lange verhaal niet veel langer te maken: De eerste beoordelaar was zéér lovend over de scriptie en geeft een 8½. Het addertje is dat dit nog gemiddeld moet worden met de tweede beoordelaar, waardoor het dus nog lager kan uitvallen. Een onvoldoende zal het in ieder geval niet meer worden!!! Nogmaals 3x hoera voor mezelf! Nu maar hopen dat het addertje geen boa-constrictor wordt en de tweede beoordeling niet veel lager uitvalt. Ik vind een 8½ eigenlijk wel mooi

Maar dit alles is nu al weer verleden tijd. Wat ook weer niet bijzonder is, omdat nu altijd nú alweer verleden tijd is. (Volg je het nog?) Ondanks dat het niet bijzonder is dwingt het me wel om met al deze ingrijpende veranderingen achter mij, een voorzichtige blik voor mij te werpen. Ik werp dit blik niet te ver, want het beangstigt met een beetje. Wie weet wat ik allemaal raak als ik te hard gooi? Met het afronden van mijn studie (op 8 februari is MIJN diplomering) is er een enorme berg van onzekerheid met de grond gelijk gemaakt. Tegelijkertijd is er bij dit graafwerk een nieuwe berg ontstaan, genaamd “Toekomst” en met de ondertitel “Werk”. Niemand weet wat de toekomst brengen zal en ik ook niet Dat is maar goed ook, want anders bestonden er geen verassingen meer zoals in dit stuk beschreven en dan wordt het leven wel erg saai. Niettemin weet ik nog altijd niet wat ik wil… Tot op heden wilde ik “mijn HBO-diploma” halen. Dat is gelukt. Nu moet ik aan het werk… Inderdaad: moeten. Er moet brood op de plank komen en het liefst nog iets meer. Ik hou namelijk niet van droog brood. Ik ben er nog niet uit of ik écht toe ben aan een werkend bestaan, maar daar kom ik snel genoeg achter. Ik denk het eigenlijk wel, maar de onzekerheid brengt mij aan het twijfelen. Ik moet zorgen dat ik in februari een baan vind, anders heb ik geen inkomsten meer en dat is een probleem. En problemen zijn niet leuk, zelfs niet als ze als verassing komen.

Ik zeg gewoon: Nóg een keer 3x hoera voor mijzelf! En laat de spannende tijden maar komen!

Het moraal van dit verhaal? Niets is zeker en zelfs dát is niet zeker! Dus waar maken we ons toch altijd zo druk om?