Na een Tweet ook maar even een korte blog hierover. Ik las vanochtend op Nu.nl dat  “Misdadigers die zijn veroordeeld tot een gevangenisstraf en tbs, voortaan eerst hun hele straf moeten uitzitten voordat ze naar een kliniek mogen.” Een zeer kwalijke zaak als je het mij vraagt. Ondanks dat ik de gevoelens van de slachtoffers begrijp, vrees ik dat dit weer een klap in het gezicht is van het hele TBS-stelsel (op de lange termijn). Zeker wanneer het gaat om de pschotisch kwetsbaren of mensen met een autismespectrumstoornis. Die zijn ziek en moeten behandeld worden door middel van medicatie, structuur en trainen van vaardigheden. En het liefst zo snel mogelijk!

Moet je je voorstellen dat je een vreselijk delict begaat onder invloed van een psychose, waarbij je stemmen en signalen hoorde uit bijvoorbeeld de televisie of het stopcontact, die je zeggen dat je iemand neer moet steken omdat die persoon de duivel is. Voor dit delict werd je (deels) ontoerekeningsvatbaar verklaard. Waarschijnlijk ben je zelf ontzettend angstig, waardoor de kans dat je zonder behandeling weer een fout begaat (in de gevangenis) groot is. En pas nadat je de vergelding van de maatschappij hebt gehad, die gezien de ernst van de delicten vaak jaren kan duren, kun je behandeld worden voor je geestelijke aandoening zoals schizofrenie.

Bij iedere psychotische episode worden de hersenen vaak meer beschadigd. Het goed instellen van psychotische patiënten op de juiste medicatie is dan ook een groot onderdeel van de TBS behandeling. Het kan toch niet goed zijn dit jaren op zich te laten wachten? Het is een rare spagaat waar de TBS in zit. Door al het maatschappelijke kritiek en onbegrip wordt het onmogelijk gemaakt mensen met een ernstige geestelijke aandoening tijdig te behandelen. En dan maar klagen dat de TBS behanding steeds langer duurt…

Morele dilemma’s… Wat weegt zwaarder; de drang tot vergelding van de maatschappij? Of de kans op een behandeling met goede afloop van een individu die onder vreselijke omstandigheden iets vreselijks heeft gedaan?

Met gemengde gevoelens heb ik de dag doorlopen. Op voorhand was ik bang dat ik compleet uit de toon zou vallen tussen allemaal universitair geschoolde bobo’s, maar dat bleek paniek om niks. Nadat ik het UMCG was binnengestapt en helemaal zelf had ontdekt waar ik moest zijn (ik ben tenslotte een man, dan ga je niet de weg vragen) liep ik twee oud-collega’s van Begeleid Wonen Oosterpoort tegen het lijf die strak de andere kant uit liepen op zoek naar bekenden. Vervolgens was het om 9.30 inschrijven, waarbij ik een mooie badge (dhr. J Sousa, FPC Dr. S. van Mesdag) en een mapje met info kreeg uitgereikt. Tijd voor koffie en ronddwalen; op zoek naar bekende gezichten. Dat was nog best lastig tussen de ca. 200 deelnemers op de fonteinpatio, maar al snel vond ik (indirecte) collega’s en was het ijs snel gebroken. Meer koffie. Tijd voor een praatje met de oud-collega’s. Een belangrijk onderdeel van zo’n symposium is tenslotten netwerken. Iets waar ik een broertje dood aan heb, dus netwerk ik het liefst met bekenden.

Na een korte en bondige opening door de dagvoorzitter, volgde een introductie op de dag door Pieter Jan Mulder. Hij gaf en mooi overzicht van wat de dag allemaal te bieden had en mijn verwachtingen waren dan ook hooggespannen. De volgende spreker is wereldberoemd. Echt iedereen kent haar: dr. Stephanie Ferguson, speciaal overgekomen vanuit Washington DC!!! Althans zo werd ze aangekondigd, maar ik heb werkelijk geen idee wie het is, en de meeste mensen om mij heen in de zaal evenmin. Bekend of niet, ze had een mooi verhaal over “Verpleegkundig leiderschap”. Een verhaal dat mij er mede toe heeft aangezet om weer te gaan bloggen.

Het is lang geleden dat ik, zoals ik het noem, “SPH-frustraties” heb ervaren. Maar de zogenaamde workshop over “Dilemma’s in de langdurige zorg” was een regelrechte aanfluiting. In plaats van een inhoudelijk discussie met werkveld-collegae, bleek het een eenzijdige presentatie te zijn over de keuzes die de workshopleiders hadden gemaakt, bij hun nieuwbouwproject op het Dennenoord terrein. Ik was in de val gelokt en er regelrecht ingelopen… zo voelde het. Uiteindelijk na een uur heb ik er wat van gezegd en ben daarna weggelopen, waarop vervolgens de hele zaal ruzie is gaan maken met de workshop leiders en elkaar en ook zijn weggelopen. Nice

Hierna heb ik nog een lezing bijgewoon over Motivatietechnieken, door dr. Jack Jenner. Dit was leuk en inspirerend! Hij heeft ons naar huis gestuurd met de stelling  “de eerste ongemotiveerde patiënt moet nog geboren worden”. Eentje die natuurlijk de nodige weerstand oproept bij ons hulpverleners, maar het zet je wel aan het denken. Mij wel in ieder geval.

Verder is mijn inspiratie om te schrijven nu totaal verdwenen, dus laat ik het hier eerst bij. Ik moet leren om kort en bondig te gaan worden. Dat maakt het bloggen voor mij leuker en het lezen ongetwijfeld ook!

En dan nu nog even een aantal hippe namen om Google mee te voeren, zodat er meer bezoekers naar mijn weblog komen:

• Dagvoorzitter: Jappie Tiersma, verplegingswetenschapper Lentis
• Introductie: Pieter Jan Mulder, verpleegkundig consulent schizofrenie UMCG
• Schizofrenie update: Ronald van Gool, nurse practioner, Ingeest Haarlem
• Over Verpleegkundig Leiderschap: dr. Stephanie L. Ferguson, verpleegkundige en consultant for nusing, Washington USA
• Dilemma’s in de langdurige zorg: Maurice Ruyters, Albert Brandsma
• Motivatietechnieken in de verpleegkundige zorg: Dr. Jack Jenner, psychiater UCP

Ik vond dit zeer inspirerend. Nou ben ik helemaal geen wereldverbeteraar en heb ik absoluut niet de illusie dat ik echt voor grote veranderingen zal gaan zorgen. Maar het minste dat ik kan doen is toch wel bloggen over zaken uit mijn werkveld/discipline; de forensische psychiatrie en de forensisch psychiatrisch patiënt. Op die manier zet ik mijzelf en hopelijk ook anderen aan het denken. Etische dilemma’s genoeg! Daar moet toch wel een weblog mee te vullen zijn?