Vandaag is hij drie maanden oud en in die tijd is er het nodige gebeurd. Gelukkig is’t niet iemand geweest die al deze dingen voor zich heeft gehouden of heeft opgekropt… nee, integendeel; het is hem goed bevallen dit met mensen om hem heen te delen. Ik heb het over “hem”, omdat het natuurlijk een verlengstuk van mijzelf is geworden en de laatste keer dat ik het gecheckt heb was ik nog een mannetje. Ik vind mijn weblog dan ook een succes, ondanks het feit dat ik niet altijd dié bezoekers trek die ik zou willen.

Nu ik dat zo schrijf vraag ik me af wie die bezoekers eigenlijk zijn? Voor wie schrijf ik al deze stukjes die waarschijnlijk voor niemand behalve mijzelf interessant zijn? En daarmee geef ik direct het antwoord op mijn vraag; ik schrijf het voor mezelf. Ik heb gemerkt dat het een leuke bezigheid kan zijn om je gebeurtenissen van alledag zo nu en dan eens op een leuke en luchtige manier onder woorden te brengen. Het kan je dwingen na te denken over zaken waar je anders niet bij stil zou staan. Niet dat ik nou heel veel filosofische diepzinnigheden uiteen zet… maar dat kán wel. Eigenlijk wordt het in de loop der tijd een (incomplete) autobiografie, zonder dat je er echt moeite voor hoeft te doen. Toch een grappig idee. Om te testen of de theorie klopt dat ik het slechts voor mezelf schrijf, duik ik eens in de statistieken.

Het blijkt dat Albert Einstein en het filosoferen over tijd met kop en schouders boven alle andere topics uitsteekt qua populariteit; het is 139 keer bekeken en bijna de helft van die bezoekers heeft vervolgens nog even verder geneusd op mijn weblog. Op de tweede plaats komt mijn afwasverhaal met 61 hits… verrassend. Sinds november vorig jaar is mijn weblog in totaal 619 keer bezocht (waarbij mijn eigen bezoeken niet zijn meegerekend) en 43% van deze bezoekers heeft ook daadwerkelijk even rondgekeken op de site. Dat vind ik een mooi resultaat en het motiveert mij om zo nu en dan te blijven “bloggen”… ik schrijf het dus toch niet alleen voor mijzelf!

Na drie maanden is het ook interessant om eens terug te kijken naar het p*rn* en mp* experiment. Ik schrijf het expres niet voluit want het experiment heeft zeker iets opgeleverd. Na drie maanden is het blijkbaar dusdanig goed in de zoekmachines te vinden dat ik afgelopen week zo’n 7 spam-commentaren per dag op die blog rkijgt. Dit heeft mijgedwongen het commentaar plaatsen daar onmogelijk te maken. Voor wat betreft de statistieken heeft het weinig opgeleverd, want het is verre van het meest populaire onderwerp van m’n weblog.

Tot zover deze tussenstand.