Tsjonge jonge jonge, wat kan er in een maandje veel veranderen! En dan niet veel in de zin van “goh, wat veel“-veel, maar echt meer in de trant van “SO-DE-NON-DE-JU, wat is er veel veranderd en wat gaat er door al die veranderingen nog veel meer veranderen!!!“-veel. Sommige veranderingen heb je volledig zelf in de hand, andere totaal niet. Sterker nog, op de meeste veranderingen heb ik zelfs geen enkele invloed kunnen uitoefenen. Enkele zag je aankomen en een ander kwam als grote verassing. Wat is het leven toch weer leuk onvoorspelbaar

Ja, dat zeg ik nou wel, maar dat het na de klok van 12 uur op 31 december zou veranderen van jaar, dat zag ik al enigszins aankomen. Het besef dat het hier ging om 2008 alweer was wel even schrikken, maar goed zo gaat dat met jaren. Doe je niks aan. Het gegeven dat ik dit jaar in Brabant was samen met Lucie en nog tien anderen, deed niets af aan het feit dat er om 5 minuten over 12 verschrikt werd afgeteld omdat we de klok uit het oog verloren waren en dat vervolgens een (iets minder dan normaal) denderend vuurwerk kabaal losbarstte. Zelfs in een Brabants gat als Hoeven. Villapark De Panjervaart, daar zaten we. Ongetwijfeld waren er prachtige villa’s op dat park, maar het huisje waar wij 4 dagen met zijn achten gebivakkeerd hebben was dit niet bepaald. Begrijp me niet verkeerd: het was een hartstikke leuke midweek en we hebben ons prima vermaakt! Maar comfort was er niet echt en ik had naderhand behoorlijk last van mijn rug. Da’s dan weer zo’n verandering in je leven die je even niet zag aankomen.

Het onvermijdelijke moment dat ik 820497600000 milliseconden oud zou worden was ook tot op de dag en het tijdstip nauwkeurig te voorspellen. Toch moest ik drie dagen van tevoren echt even diep nadenken hoe oud ik vandaag nou werkelijk ging worden. Gek is dat hè… blijkbaar had ik mezelf al geestelijk voorbereid op de enorme last die het dragen van nóg een levensjaar met zich meebrengt, waardoor ik niet wist of ik nou al 227916 uur oud was of nog moest worden. Dat was dan wél weer onvoorspelbaar en verassend. De cadeautjes die ik ieder jaar ontvang zijn niet voorspélbaar, wél verassend. Tot nu toe heb ik mijzelf mogen verrijken met twee cd-koffers voor 200 cd’s (eindelijk orde in de chaos!) een prachtige kamerjas, een leuk boek een een heel klein envelopje met heel grote inhoud (€ 150,-!). Zal er nog meer komen? Ik ben benieuwd!

Maar dan, de grootste verrassende verandering sinds mensenheugenis!!! Iedereen wist dat het er ooit van moest komen. Alles zou goed komen, alleen wat later… en later… en vervolgens nóg een beetje later. En dan, opeens vanuit het niets alsof het altijd al zo heeft moeten zijn krijg ik gewoon een 8½ op mijn scriptie! JIPPIE!!! DRIE KEER HOERA VOOR MEZELF!!! GEFELICITEERD!!! On-ge-lóóf-e-lijk! It’s a small step for a men, but a giant leap for Jordy! September 1999 was een historisch moment. Het moment dat ik begon aan mijn eerste HBO studie. Het begin van een reeks lange jaren waarin een zware strijd werd gestreden om dat ene felbegeerde papiertje te kunnen bemachtigen. Niets was belangrijker dan dát… nou ja… eigenlijk vond ik bijna alles belangrijker dan dat, wat ook één van de redenen is dat het maar liefst 8½ jaar heeft moeten duren voordat ik mijn HBO-diploma in ontvangt kan nemen. Maar het moment is dáár! Wat zeg ik? Het is hiér!!! Voor ieder studiejaar een puntje voor mijn scriptie (8½ jaar – 8½ beoordeling). Daarmee is 7 januari 2008 ook een historisch moment geworden. Het gevecht heeft vele slachtoffers geëist, maar een klein groepje dappere strijders heeft volgehouden (vrienden en familie: bedankt!) met een eindresultaat waar ik (en iedereen die dat ook wil) trots op kan zijn.

Maar goed… ik zou ík niet zijn als er niet een klein addertje onder het gras zat. Dus gelukkig ben ik mij wel, want het addertje zit er ook deze keer. De beoordeling van de scriptie gebeurd door twee beoordelaars en het eindcijfer is het gemiddelde van de beoordeling van beiden. Zoals menigeen wel weet is de Hanzehogeschool en de Sociale Academie in het bijzonder, zeer goed in staat om regels en afspraken niet na te komen. Iets wat ik daar dan ook goed geleerd heb, maar daar gaat het nu niet om. Op 7 januari zou ik de uitslag krijgen, dus om 9 uur ‘s ochtends direct mijn begeleider gebeld. Die vertelde dat híj “een mooi cijfer” had, alleen dat hij nog moest overleggen met de tweede beoordelaar. Dus het zenuwslopende wachten was aangebroken. Seconden werden minuten en minuten werden uren. Niet dat dit heel bijzonder is, want zo gaat dat altijd, maar in dit geval was het wel irritant. Dus om 16.00 uur heb ik er maar eens achteraan gebeld om te vragen of mijn cijfer misschien ergens in een zwart gat in cyberspace verdwenen was. Mijn cijfer was dit niet, maar de tweede beoordelaar wel. Om duistere redenen was deze vandaag niet op school komen opdagen en na mijn (tweede) telefoontje zou mijn begeleider naar zijn huisadres bellen om uit te zoeken hoe dit zat. Het antwoord op het mysterie bleek te vinden in Denemarken, want daar zat de tweede beoordelaar nog lekker vakantie te vieren (tot vrijdag). De flapdrol Dus… om dit lange verhaal niet veel langer te maken: De eerste beoordelaar was zéér lovend over de scriptie en geeft een 8½. Het addertje is dat dit nog gemiddeld moet worden met de tweede beoordelaar, waardoor het dus nog lager kan uitvallen. Een onvoldoende zal het in ieder geval niet meer worden!!! Nogmaals 3x hoera voor mezelf! Nu maar hopen dat het addertje geen boa-constrictor wordt en de tweede beoordeling niet veel lager uitvalt. Ik vind een 8½ eigenlijk wel mooi

Maar dit alles is nu al weer verleden tijd. Wat ook weer niet bijzonder is, omdat nu altijd nú alweer verleden tijd is. (Volg je het nog?) Ondanks dat het niet bijzonder is dwingt het me wel om met al deze ingrijpende veranderingen achter mij, een voorzichtige blik voor mij te werpen. Ik werp dit blik niet te ver, want het beangstigt met een beetje. Wie weet wat ik allemaal raak als ik te hard gooi? Met het afronden van mijn studie (op 8 februari is MIJN diplomering) is er een enorme berg van onzekerheid met de grond gelijk gemaakt. Tegelijkertijd is er bij dit graafwerk een nieuwe berg ontstaan, genaamd “Toekomst” en met de ondertitel “Werk”. Niemand weet wat de toekomst brengen zal en ik ook niet Dat is maar goed ook, want anders bestonden er geen verassingen meer zoals in dit stuk beschreven en dan wordt het leven wel erg saai. Niettemin weet ik nog altijd niet wat ik wil… Tot op heden wilde ik “mijn HBO-diploma” halen. Dat is gelukt. Nu moet ik aan het werk… Inderdaad: moeten. Er moet brood op de plank komen en het liefst nog iets meer. Ik hou namelijk niet van droog brood. Ik ben er nog niet uit of ik écht toe ben aan een werkend bestaan, maar daar kom ik snel genoeg achter. Ik denk het eigenlijk wel, maar de onzekerheid brengt mij aan het twijfelen. Ik moet zorgen dat ik in februari een baan vind, anders heb ik geen inkomsten meer en dat is een probleem. En problemen zijn niet leuk, zelfs niet als ze als verassing komen.

Ik zeg gewoon: Nóg een keer 3x hoera voor mijzelf! En laat de spannende tijden maar komen!