Eerst het slechte nieuws: Lucie heeft enorm last van zonne-allergie (hitte-allergie?) en is vandaag wat grieperig/verhoging. We zijn hard op zoek naar wat we er tegen kunnen doen, waarschijnlijk vooral zoveel mogelijk uit de zon blijven (thanks voor alle tips). Maar, Lucie kan nog altijd lachen en genieten, heel stoer.

Over stoer gesproken. We hebben weer een aantal fantastische dagen achter de rug. Gisteren zijn we moe maar voldaan terug gekomen van een 3 daagse trektocht door het Doi Inthanon Nationaal Park. Wij, twee Australiërs en een lokale gids hebben heel wat afgelopen door de bergen, waarbij we de hoogste berg van Thailand hebben beklommen (zuidelijke uitlopers van de Himalaya) tot zo’n 2300 mtr hoog (uiteraard op het heetst van de dag). De foto’s in deze blog zijn slechts een selectie. Voor alle foto’s moet je in de albums zijn.

En op die hoogte is het koud, dat konden we vooral merken in de nacht. We sliepen in een dorpje met 200 inwoners, zeer authentiek bij de “boss” van het dorp. Het dorpje bestond uit de Karen en Hmong bergstam en was zonder compliccaties verdeeld in protestants en katholiek (jaja, ingewikkeld). Zo bijzonder om te zien hoe men daar leeft. Leven om te werken… niet andersom. Van ’s ochtends vroeg tot het donker wordt is men bezig met het maken van weefsels (sjaals, sarongs, sieraden). We kregen dan ook bij aankomst van alle kanten de genoemde voorwerpen aangeboden om te kopen. Een sjaal voor maarliefst 120 Baht (zo’n € 3,-). ’s Nachts werd het er zo ongelooflijk koud, dat zelfs 4 stoffige dekens niet genoeg waren. Het was hooguit 16 graden (koud hè ). We sliepen in tochtige houten hutjes op dunne matjes en werden wakker door kippen, varkens, koeien, honden, katten en de locals die alweer druk met van alles waren.

De volgende dag stonden we rustig op en vertrokken pas tegen 10 uur, want anders was het volgens de gids nog te koud. We trokken van waterval naar waterval met het nodige douche en zwemwerk erbij. Een prachtige jungle tocht over paadjes die duidelijk nauwelijks gebruikt worden. We hebben in de drie dagen dan ook geen tourist gezien, pas helemaal aan het einde van de tour weer.

In de namiddag kwamen we aan bij de volgende bergstam, welke bestond uit één Karen familie. 40 Personen klein, met een hutje of 20 (en een school!) en een hele hoop varkens, kippen en honden. De hutjes stonden allemaal weer op palen met prachtige bladerdaken. ’s Nachts waaide het er enorm, maar gelukkig was het niet zo koud als de nacht er voor, ook al waaide het door de muren heen. De klederdracht was hier overduidelijk en we sliepen bij opa van 90+. Hij had het dorp gesticht, vond het prachtig dat wij er waren en moest dan ook constant lachen. Het ligt te afgezonderd voor elektriciteitskabels, dus heeft de overheid iedere hut van een zonnepaneel voorzien. Helaas was die van opa al twee jaar stuk en hij vond het prachtig dat wij de moeite namen om er naar te kijken (alsof wij er verstand van hebben). Nadat ik hem een biertje had aangeboden en mijnPetzl hoofdlamp en digitale camera had laten zien, waren we voor goed vrienden

De laatste dag hebben we relatief kort, maar wel snel gelopen en nog een waterval bezocht. Daarna stond op het programma een rit van 1 uur op een olifant! En ook dit was heel bijzonder. We hadden de grootste (Tuka) en de “chauffeur” zat zonder zadel o.i.d. op de kop van de olifant. Onderweg lekker eten (banaantjes en bamboo) en ons nog even nat spetteren in het water. Wat een beest, wat een bonk spieren (en wat een stekelige haartjes).

Hierna stond ons als laatste te wachten: raften op een bamboo vlot. We hadden er niet veel van verwacht, aangezien het het droge seizoen is, maar het was zeker leuk! Geen foto’s, want we hebben regelmatig een plons genomen en daar houden camera’s niet van. Jordy mocht het vlot sturen, wat verbazingwekkend goed ging. Tot een heftige stroomversnelling, daar nam de gids het maar even over. Ook Lucie stond even aan het roer, wat best goed ging… op één grote rots na

Echt geweldig was het. Vandaag een rustdag want het was erg inspannend. Bovendien is Lucie echt niet lekker. Chiang Mai leent zich daar uitstekend voor. Ondanks dat het de twee na grootste stad van Thailand is, is het er heerlijk laid-back rustig. We willen nog een bezoek brengen aan de Chiang Mai Zoo en waarschijnlijk een kookcursus doen om zelf heerlijke curries te leren maken.

Tot slot nog twee felicitaties! De mama van Lucie is vandaag jarig (hier al 6 uur langer dan in Nederland ) en natuurlijk Marchien en Maarten met hun (prachtige???) zoontje Florian Matthijs!

Sa-wa-dee-khap (en kha)!

Het wordt wel weer eens tijd dat ik ook eens weer een weblog schrijf. Want naast alle prachige steden, tempels en uitzichten die we hebben gezien zie ik ook vaak schrikbarende en vieze dingen. Op de een of andere manier ziet Jordy ze niet, of schrikt er minder van.

In Nang Rong, waar weinig engels word gesproken en wij toch eten nodig hadden, bestelden we maar iets bij een eettentje. Resultaat: onschuldig lijkende noodlessoup…met onverklaarbare stukjes vlees (hart/nier van kip?). Althans Jordy had er 1 geproefd en ik heb er vriendelijk lachend omheen gegegeten.

In Loei liepen we bijvoorbeeld over een prachtige markt (als enige touristen), een vrouw sprak mij aan en wees naar iets waarvan ze dacht dat het net iets voor mij was… hersenen! Echt zoals je je voorstelt hoe verse hersenen eruit zien. Ik was in shock, de vrouw en de kraampjes er omheen lagen slap van het lachen. Ik gebruik namelijk nogal veel mimiek en dat doen ze hier bijna niet. Even voor de duidelijkheid ik heb het natuurlijk niet gekocht. Een stukje verderop zag ik in een ooghoek ineens een plasticzakje bewegen. Nieuwsgierig als ik ben keek ik wat beter en er bleken veel levende padden in te zitten!

In Chiang Khan hadden we een aardige guesthouse eigenaresse die erg behulpzaam was, zoals in vorige blog te lezen is. Iedereen, ook zij, heeft hier honden. We kwamen ontbijten en de hond bleek hetzelfde aan het doen te zijn. Hij zat namelijk op ‘iets’ te kauwen toen we binnen kwamen, nog niets verontrustends. De hond kwam vervolgens lief ons begroeten, waarbij hij zijn ‘ontbijt’ uitspuugde! Ik moest, stomme reactie toch, 3 keer kijken of ikhet goed zag en ja daar lag een afgesneden kippenkop met alles erop en eraan! AAAH! Vervolgens kon ik verrassend genoeg nog wel mijn ontbijt opeten, ik raak gelukkig algewend aan schrikbarende beelden op mijn netvlies. Even voor de duidelijkheid mijn ontbijtbestind uit toast, niet uit kippenkop.

Ook in Chiang Khan, maakten we super leuke fietstocht. Verrassend genoeg zag Jordy alleen maar mooie banananplantages, rijstvelden en leuke padjes.  Maar op de een of andere manier zie ik ook altijd vieze dingen. Mijn fietstocht bestond naast bovengenoemde prachtige dingen zien namelijk ook uit het zien van allemaal soorten doodgereden dieren op de  weg. Werkelijk waar ongeloofelijk wat veel verschillende dode dieren je hier langs de weg kan zien! Slangen, padden, vogels, hagedissen, ratten/muizen en katten.

Toch jammer dat ik vanuit mijn nieuwsgierigheid extra goed kijk naar iets ondefinieerbaars op bijv. de weg. Maar goed, ondanks al deze vieze beelden geniet ik volop en zie ik vooral leuke en mooie dingen. Zoals jullie op de foto’s wel kunnen zien!

Vandaag vertrekken we richting Chang Mai met een 6 uur durende busrit. Hopelijk een enigzins comfortabele bus, want dat is hier altijd maar afwachten. 1e en 2e klas is relatief, 3e klas is wel duidelijk 3e klas.

Jullie horen binnenkort wel weer van ons!

Hoera! We hebben weer een internetcafe gevonden. In Loei om precies te zijn. Onuitspreekbaar voor ons Hollanders. Iets van luuhjj, met een laag trommelgeroffel vanuit je keel. Als eerste mag gezegd worden: we doen het ontzettend goed! Met ons gaat het goed (Lucie heeft slechts een immodium nodig gehad), het reizen gaat bijzonder goed (vandaag 8 uur met de bus gereisd) en we maken bijzonder goede keuzes met wie we wel/niet in zee gaan! Toppie dus. Hierdoor krijgen we steeds meer vertrouwen in ons reisvermogen Foto’s laten nog weer even op zich wachten. Geen kabeltjes van de camera’s bij ons en computers met SD-sloten kennen ze hier niet. Vandaag een zeer lang verhaal, want we hebben veel gedaan en eindelijk tijd om het te vertellen.

Onverwachts zitten we nu in het Noordoosten. Niet omdat we een verkeerde bus hebben gepakt, maar omdat het eerder niet in onze planning voor kwam. De reden hiervoor was dat we nog even niet weer toe waren aan nog meer tempels. Gisteren hebben we namelijk Phanom Rung bezichtigd en daarbij over de Thais-Cambodiaanse grens kunnen gluren. Daarover straks meer.

Waannntttt… Eerste hebben we nog een 1,5 dag tour door het Khao Yai National Park gedaan. Deze tour hebben we geboekt in Ayuthaya en dat was best spannend. We hebben een hoop geld op de toonbank moeten leggen ( 4.700 Baht) en dan maar vertrouwen dat alles goed werd geregeld. Het “reisbureau”  voelde echter goed aan en dit bleek uiteindelijk ook het geval. Alles prima verzorgd! We zijn met de trein van Ayuthaya naar Pak Chong gereisd, waar we werden opgepikt door ” Mike”. Een duitser die een guesthouse runt samen met zijn thaise vrouw. Een uur later zaten we in een pickup truck, samen met twee Vlaamse Belgen. Deze halve dag bestond uit: zwemmen in een bron (waar bleek dat Thaise mensen geen zwemkleding hebben, maar in gewone kleding zwemmen. Heel fijn voor Lucie in haar bikini), een grottempel bezichtigen en daarna iets heel bijzonders meemaken! We hebben 2,500.000 vleermuizen uit een grot zien en horen vliegen, bij zonsondergang. Meer dan 45 minuten ging dit door in een eindeloze sliert van zwarte stipjes die meedeinde met de wind. Zeer indrukwekkend en prachtig mooi.

De volgende dag ging om 6 uur de wekker en om 7uur zaten we weer, met dezelfde groep van vier, in een pickup truck met gids Bonsai. We hebben bijzondere volgens gezien (o.a. een Hornbill) en een trektocht door de jungle gemaakt, waarbij we vooral op ” jacht”  gingen naar wilde olifanten. Heel bijzonder om niet over door mensen gemaakte paden te lopen, maar door brede paden van platgetrapjte jungle, gemaakt door een olifant. Verse keutels en een luide toeter maakte duidelijk dat we in de buurt zaten, maar helaas we hebben ze niet gevonden. Als bonus kregen we nog wel een paar gibbons te zien. Vervolgens vroeg onze gids: ” you want to catch crocodile?”  En dat wilde we natuurlijk wel. Op dus naar een rivier met en 2 meter lange krokodil. 50-50% kans om hem te vinden, maar wederom helaas niet gelukt. Maar het was er niet minder leuk om! Hierna zijn we een waterval gegaan waar ook een deel van The Beach is opgenomen. Helaas mocht er niet gezwommen worden, maar er zijn weer een hoop mooi plaatjes geschoten. Toen we hier weer wegreden kwamen we enorm veel makaak aapjes tegen. Super! Als afsluiting van de dag zijn we wederom op olifantenjacht gegaan in de schemer. Dit was volgens ons een wedstrijd onder de gidsen, want alle tourguides kwamen we tegen op de weg (daar zijn de olifanten het beste te vinden). Wederom niets gevonden, maar leuk en spannend om te doen. Op een gegeven moment (het was ondertussen donker), scheurde we met de wagen ergens naar toe. En ja hoor, daar stonden alle andere wagens en… een olifant! Een mannetje, in zijn eentje een meter of 100 van ons vandaan. Heel bijzonder. We hoorden nog een harde toeter van de kudde een eindje verder op. Het teken dat ze weer verder (lees: weg) trekken. Moe maar voldaan kwamen we rond 20uur terug in het guesthouse en hebben heerlijk geslapen. Een prachtige 1,5 dagen!

Dus, om even uit te rusten ging de wekker de volgende dag (gisteren) weer om 7 uur en zijn we richting Phanom Rung gegaan. Dit is echt een fantastisch mooi Khmer tempelcomplex. Het is het twee na grootste (en mooiste) Angkor tempelcomplex, na Angkorwat in Cambodja en was de reis meer dan waard. De weg hierheen was een belevenis op zich. Er komen relatief weinig (binnen- en buitenlandse) touristen en is daardoor niet zo makkelijk te bereiken als alle andere trekpleisters. We zijn dus om 8 AM vertrokken vanuit Pak Chong met de bus (3 uur) naar Nang Rong. Een gigantische stad, waar wij zo ongeveer de enige toeristen waren (afgezien van allemaal enge, dikke, vieze mannen met thaise vrouwen en kinderen ). Hier hebben we onze tas in het guesthouse gedropt en zijn nog diezelfde middag met de bus naar Ban Ta Pek vertrokken (30 min).  Dit was alemaal nog wel te doen, aangezien het openbaar vervoer hier bijzonder goed geregeld is. We staan echt verbaasd. Maar goed, daar stonden we dus in een gehucht (lees: het enige kruispunt) en moesten nog 8 km. Gelukkig stonden daar twee zeer behulpzame motortaxi’s! Voor het eerst achterop. Ik (Jordy) vond het geen probleem, maar Lucie heeft (bijna) de hele weg haar ogen dicht gehouden. Zelfs zo hard dat ze niet door had dat ik een tijdje buiten beeld was, omdat mijn petje was afgewaaid En die moest ik natuurlijk terug! Maar veilig en wel zijn we aangekomen en 3 uur later werden we weer netjes opgehaald. Van de terugreis heeft Lucie een stuk meer kunnen genieten verteld ze me net. Phanom Rung was prachtig! En het was alles meer dan waard. Die nacht weinig geslapen, want Nang Rong blijkt een bijzonder lawaaierig nachtleven te hebben, al zaten we niet eens in het centrum

En dan is het vandaag! Om 6uur opgestaan en om 8uur zaten we in de bus naar Loei. We hebben ons laten informeren door de eigenaar van het guesthouse in Nang Rong en hij adviseerde ons hier heen te gaan. We willen namelijk naar Sukothai, maar zijn nog even niet toe aan NOG meer tempels en ook willen we even de echt grote steden (lees: hectisch, druk, lawaaierig) vermijden. We hebben de omgeving hier nog niet verkent, maar het plaatsje doet zeeeeeer authentiek aan. Het ligt tussen de bergen en er zijn een hoop bezienswaardigheden in de buurt. Maar het leukste: we zijn nagenoeg de enige (blanke) toeristen! We worden dan ook veel met grote verbazing aangestaard en begroet (” hellloooo”), nadat ze zijn bijgekomen van de schrik.

Thailand is te gek! We staan versteld van de bedrijvigheid van het volk hier. Overal waar je komt zijn spullen, spullen en spullen te koop en kun je eten, eten, eten, eten en eten. Toeristen of niet, dat maakt allemaal niets uit. Iedereen heeft wel een winkel of eettentje. Prachtig. Het openbaar vervoer is geweldig geregeld en de Thais zijn inderdaad altijd vriendelijk en hebben een chronische glimlach. Rest ons nog om Ina heel erg hartelijk te feliciteren (het is hier trouwens het jaar 2553)!!!

Sa-wat-dee-krap (Jordy), Sa-wat-dee-kha (Lucie) en lan gorne!

Hallo Nederland!

Tjeempie, waar moet ik beginnen? Ik zit nu in Ayutthaya in een… uhm… tja waar zit in Ayutthayaik eigenlijk? Een internet cafe is het niet, maar ik mocht nog 20 minuten GRATIS gebruik maken van deze PC. Dan gaat het hier sluiten. We hebben zo ontzettend veel gedaan de afgelopen dagen, eigenlijk teveel om in 15 minuten op te noemen, maar ik doe mijn best. Mijn doel was eigenlijk om foto’s te uploaden, maar helaas daar is de tijd te kort voor. En in het cafeetje waar ik hiervoor zat stond ik onder stroom toen ik mijn camera inplugde. Een wonder dat hij het nog doet (en ik ook).

Na een aantal dagen in het hectische Bangkok te zijn geweest, waren we toe aan rust. We hebben er slechts de highlights bekenen (Wat Phra Kaew en Wat Pho) en verder vooral veel rondgeslenterd over marktjes. Wat Phra Kaew hebben we met een gids gedaan (Toney) en dat was geweldig. We maken tot nu toe steeds goede keuzes. Het zoeken naar een hostel voor de 2e en 3e nacht viel niet mee. Voor het eerst echt zwaar met de rug de rugzakken in de tropenhitte sjokken. Poi! Donderdag zijn we in de ochtend op een trein gestapt naar Ayutthaya en dat is waar we nu nog zitten. We hebben het mooiste plekje van de wereld (dat ga ik vast nog vele malen zeggen) net even buiten het centrum net een binnentuin en een lotusvijver. Daar aangekoken vroeg het hotelvrouwtje ons of we ook een rondrit met de boot wilde om zo een aantal Wat’s (tempels) te bezichtigen en met de avondschemer op de nachtmarkt te zijn. Dit hebben we gedaan en het was te gek. Dat was gister, maar het lijkt alweer een week geleden. Vandaag hebben we fietsen gehuurd en zodoende Ayutthaya verkent. Een beleving op zich, want men rijdt hier links en als gekken. Allemaal prachtig! Maar dit alles zorgt er wel voor dat we ondertussen al aardig tempelmoe zijn. Ons streven is om tussen 13.00 – 16.00 uur niks te doen, want dan is het veel te warm, maar daar is het nog niet van gekomen. Reden temeer om de komende dagen iets totaal anders te gaan doen! We gaan 1,5 dagen door het Khao Yay National park trekken met een gids. We hebben vanmiddag alles hiervoor geregeld en stappen morgen rond 11.30 uur op de trein.

Helaas moet ik nu afsluiten, de tijd hier is om en de “winkel” gaat dicht. Ik denk dat het een paar dagen duurt voor we weer bij internet in de buurt komen, dus no worries! En dan doen we opnieuw ons best om een uitgebreider verhaal en vele foto’s te plaatsen.

Voor nu: sa-wa-di-khrap! En lan gorne!

Hier zit ik dan in een internetcafe ergens in een zijstraat van de Khao San Rd. in Bangkok. Het is allemaal zo onwerkelijk!!! We hebben een bijzonder goede vlucht gehad, veel kunnen slapen en de 10 uur was zo voorbij. Geen problemen bij de douane (wel even op de foto natuurlijk) en ook de bagage is zonder problemen aangekomen. Ik zal mijn blog vandaag kort houden, want Lucie is naast mij nu druk bezig met alle feitjes te beschrijven. Ik heb net een paar foto’s geupload, van onze eerste momenten na aankomst. Verder heb ik er nog weinig gemaakt, nog geen tijd en zin in gehad. Vandaag is de dag van alles over je heen laten komen en ik moet zeggen, dat doen we goed!

Ik MOET alleen nog even vertellen over onze heerlijke eerste maaltijd die we krap een half uur geleden genuttigd hebben (‘t is hier nu 20.30 uur). Via de Lonely Planet zijn we beland bij een bijzonder restaurantje. Ik had een aftans, vuil (maar lekker) iets verwacht, maar het was zowaar stijlvol. Daar hebben we de serveerster gevraagd wat te bestellen en de keuze was hemels lekker! Ik had een heerlijke Padang curry, daar ga ik zeker het recept van opzoeken. Maar het voorgerecht (naam vergeten) was helemaal “tha bom”. Letterlijk, want we hadden een schaal vol pinda’s, verse gember, pepers, ui, limoen, kokus en gefrituurde garnaaltjes. Deze moest je in een papaverblad doen, heerlijk sausje erover en dan opeten. En dan…… BOOOOEEEEEMM, een grote smaakexplosie. Waauuwww, dat is inderdaad de Thaise keuken. Verukkelijk. Ik kan niet wachten tot onze volgende maaltijd.

Mijn internettijd is op (dat moet ik thuis ook hebben ). Hier hou ik het bij. Nog even snel de blog van Lucie lezen!