Even heel hard nadenken wat we in de afgelopen periode allemaal al weer gedaan hebben…Een lading nieuwe foto’s is in ieder geval geplaatst. Dus kijk snel in het fotoboek.

Om te beginnen wil ik iedereen nog heel erg bedanken voor alle verjaardag felicitaties! Het is echt heel raar om hier jarig te zijn, zo ver weg van je normale leven. Na  mijn verjaardagsontbijt had Jordy als verrassing een ‘special brownie’ geregeld!  De bakkersvrouw kwam zachtjes zingend aanlopen met een met slagroom en aardbeien versierde brownie met kaarsjes! Echt super leuk en natuurlijk voelde ik me toen wel super jarig! Knap geregeld Jordy!

Diezelfde middag zijn we nog naar Ko Tarutao gereisd en daar met ons bagage 4 km door een prachtig stuk regenwoud gelopen op zoek naar een kampeerplek. Er reed overigens ook wel een vrachtwagen, die ons halverwege mee wilde nemen, maar wij wilden niet tot grote verbijstering van alle touristen. Uiteindelijk op een prachtig rustig strand aangekomen en een tent weten te bemachtigen wat het woord tent eigenlijk niet meer waard was… Maar het stond prachtig aan het strand en tussen de palmbomen, oftewel prachtig! Gelukkig had Jordy de tent nog wat weten op te knappen met stokjes als haringen, want het ging natuurlijk regenen. ‘s Avonds hadden we toestemming om een kampvuurtje te maken op het strand. Ondanks dat het hout behoorlijk was nat geregend wist Jordy het toch aan te krijgen. Heerlijk met een biertje bij het vuur gezeten en uitgekeken over zee. Al met al een hele bijzondere verjaardag!

De volgende dag zijn we ‘s middags weer op het vaste land aangekomen en met minibus naar Had Yai gereisd. Daar hebben we moeten overnachten om ‘s morgensvroeg een trein richting de Maleisische grens te kunnen halen. Toen we op Ko Tarutao waren hoorden we van onrusten in Bangkok, dat het hele openbaar vervoer plat lag, er stakingen waren en op televisie waren dramatische beelden met veel politiemacht te zien. Het werd ons niet helemaal duidelijk wat er nu precies aan de hand was, maar het had iets met de politiek te maken. Daarnaast stonden we nu op het punt het meest gevaarlijke deel van Thailand te doorkruisen met de trein. Waar 2 jaar terug nog aanslagen zijn gepleegd en het nog steeds politiek onrustig is. Én onze reisgidsen waren niet heel duidelijk in hoe en waar we nu precies de grens over zouden kunnen komen. Best spannend dus!

Ter geruststelling gingen er de volgende dag een aantal gewapende militairen mee in de trein die regelmatig langs liepen… op de een of andere manier werkt die geruststelling voor mij juist niet. Ook buiten zag ik naast het spoor regelmatig groepjes gewapende militairen staan. Deze stonden hier vast niet voor niets… Maar het verliep allemaal helemaal goed en zonder problemen. Het was denk ik de meest voorspoedigste reis ooit in de afgelopen tijd. Althans we waren in het grensplaatsje Su-ngai Kolok aangekomen vanaf daar hebben we even moeten zoeken naar waar we de grens over konden, dat bleek een kilometer lopen verderop te zijn. Oftewel op 14 maart 2010 hebben we Thailand achter ons gelaten en zijn we aangekomen in Maleisië! De stempels in ons paspoort zijn het bewijs daarvan.

Daar stonden we dan in Maleisië zonder Ringgit, de Maleisische munteenheid. Een luid schreeuwende chinese maleis bood aan geld te wisselen tegen (wat achteraf  bleek) een hele goede koers. Staand in een overvolle kleine bus zijn we richting Kota Bharu gegaan en vonden na even zwoegen door de hitte een vies en twijfelachtige guesthouse.

Achter ons schalt het middaggebed ons om de oren uit een radio en onze eerste 24 uur in Maleisië zitten er al weer bijna op. Aangezien we in de meest conservatieve moslimprovincie van Maleisië zitten had ik veel hardheid en vrouw onvriendelijkheid verwacht (jaja, ook ik heb mijn vooroordelen), maar niets is minder waar. Ons eerste indruk is verrassend positief, het is hier rustiger (op schallende gebeden na), beter georganisserd (westerser?), bijna iedereen spreekt engels én er wordt eindelijk met ons gecommuniceerd over wat er om ons heen gebeurt. Iets waar de Thai nog wat van kunnen leren. Maar we missen ook direct al de mooie dingen uit Thailand: tuc-tuc’s (hoewel?), longtail boats, glimlachende mensen, de typische begroeting (sa-wat-dee-khaaaaaaaa). Stiekem houden we ook nog wat vast aan thailand, aangezien we de ringgit prijzen omrekenen naar baht i.p.v. euro’s. Vreemd om na zo’n lange reis zo’n prachtig land achter te laten en om nu nog een heel nieuw land te ontmoeten. Aan de ene kant iets waar we naar uitzien, maar ook wel enigzins vermoeiend aangezien we toch wel behoorlijk reismoe zijn.

De planning voor de komende dagen is dan ook dat we een auto gaan huren en zelf richting Kuala Lumpur gaan rijden. Dit geeft ons de ultieme vrijheid gemakkelijk te gaan en staan waar wij willen en we zijn alle mensenmassa’s om ons heen wel even zat. Nu maar hopen dat het kaartlezen samen goed gaat komen

Tijd om weer eens wat van ons te laten horen om iedereen gerust te stellen dat we nog leven en te voorkomen dat jullie vergeten jaloers op ons te zijn

Heerlijk ontspannen zitten we hier op Ko Lipe onze mail te checken (internet is hier veel te duur, maar goed). Hiervoor moesten we toch zeker 15 minuten lopen van de ene kant van het eiland naar de andere. Maar voor we hier kwamen hebben we weer een hoop leuke dingen gedaan.

De reis met de minibus naar Krabi verliep nagenoeg voorspoedig. De bus was welliswaar ruim een half uur te laat (arme Lucie) en toen we een half uur onderweg waren moeten we wachten op twee anderen die vergeten waren, maar verder kwamen we zonder problemen mooi op tijd aan in Krabi. Nadat we daar alle Thais die ons wel gratis naar het centrum wilde brengen hebben afgewimpeld (we moesten dan eerst even bij het hotel van “their friend” kijken), namen we een local taxi en werden 200 meter te ver van het guest house afgezet. Dat ging dus allemaal prima. Het was voor de verandering weer op het heetst van de dag, dus veel lopen met de zware backpacks zat er niet in. Maar lang leve de Rough Guide – Thailand Island and Beaches die ik hier heb aangeschaft voor we naar het zuiden gingen, want daar stond een goed kaartje in en het Cha Guest House was zo gevonden. De rest van de middag hebben we gechilled in een park (te heet om ook maar iets anders te doen) en later de omgeving wat verkend.

In Krabi zijn we een aantal dagen gebleven. Een dag hebben we een “automatic motorbike” (aka scooter) gehuurd en zijn we 85 km naar Phang Nga gescoot. Hierbij kwamen we door prachtige limestone (kalksteen) rotsgebergten en uiteindelijk in het Phang Nga national park. Na kort rondneuzen bleken we voor 1200 baht (600 p.p) onze eigen long-tail boat te kunnen charteren en kregen we een private tour langs de prachtige kalksteen eilanden, met als touristisch hoogtepunt het James Bond Island uit The Man With The Golden Gun (volgens mij). Foto’s volgen later. Leuk om dit zo zelf geregeld te hebben en niet via een tour.

De volgende dag zijn we wel met een tour aan het kayakken geweest vanaf het Boh Thor Village. Ook dit was te gek. Heerlijk rustig paddelen met een gids door de mangrove wouden, langs spectaculaire rotswanden (wat voel je je dan klein) en uiteindelijk via tunnels een lagoon binnen komen met prachtig tropische bebossing, volledig omgeven door rotswanden. Geweldig!

Toen was het tijd om verdere plannen te maken en die keuzes waren best moeilijk. We wilden in eerste instantie nog heel graag naar Ko Phi Phi (het strand van de film The Beach), want dat schijnt echt prachtig te zijn. Maar we besloten dat we de afgelopen dagen al zo veel moois gezien hadden, dat we dit wel konden missen. Bovendien is het daar zo ongelooflijk toeristisch, wat de keuze makkelijker maakte om het over te slaan. Gezien de tijd hebben we de keuze gemaakt om een weekje te chillen op Ko Lipe in het Tarutao Marine Park en dat dit onze laatste stop in Thailand zal worden. Een goede keus, want we zijn bijna een week verder een heerlijk ontspannen. Hoewel het vreselijk is om te zien hoe dit eiland ten onder gaat aan het toerisme (bossen worden gekapt, afval ligt overal en zandpaden worden betonwegen) blijft het strand waar we zitten heerlijk. Spierwitte stranden, helder blauwe zee met super helder water, een rif direct aan de kust waar je prachtig kunt snorkelen en lekker eten om de hoek. Ow ja, en toch nog super rustig aangezien er maar een resort aan ons strand zit.

En daar zitten we met onze bungalow recht aan het strand hele dagen te hangen in onze hangmat of op ons matje op het strand. Een beetje zwemmen, snorkelen, zonnen en eten en drinken. Het ultieme ontspannen!

Vandaag maken we plannen voor de rest van de reis. Morgen, met Lucie’s verjaardag, willen we kamperen op het Ko Tarutao eiland. Hier zijn GEEN resorts en slechts heel beperkte bebouwing. Een nachtje en dan door naar Hat Yai, waar we ook een nachtje zullen blijven. De volgende dag nemen we dan een vroege bus of trein waar we bij Sunghai Kolok de grens over zullen gaan en overnachten in Khota Bharu. Daar willen we twee eilandjes bezoeken (Kecil en Besar), later de jungle train naar het zuiden nemen, ricting Kuala Lumpur en misschien Melaka en mogelijk nog een excursie naar het Taman Negara National Park nemen. Tot de eilandjes staat het aardig vast, maar wat we daarna precies gaan doen zal moeten blijken.

De tijd gaat nu hard! Het is echt toewerken naar het einde van de reis en langzaamaan begint ons werk en alle verplichtingen als we thuis komen meer door ons hoofd te spoken. Ons streven is om ons in deze laatste weken niet nog even helemaal uit te putten, zodat we goed uitgerust in NL aankomen. Ik hoop dat ons dat gaat lukken, want stiekem willen we best nog wel wat van Maleisie zien.

Foto’s volgen binnenkort, daarvoor is internet hier te traag en vooral duur. Het is al een wonder dat we hier internet hebben moet ik zeggen. Jullie horen snel meer van ons, waarschijnlijk vanuit Maleisie.

Rest ons nog een tropische groet vanaf Ko Lipe!

Volgens ons vorige weblog zouden we met een tweede poging  naar Ko Tao proberen te gaan, maar ons plan is gewijzigd. Vanwege weer een of andere maanparty (full, half full, no, ik weet het niet meer). We zijn van Ko Payam (zie de foto’s in het fotoalbum) naar Khao Lak gegaan, wat ook aan de Andaman Sea kant ligt. We kwamen hier in de namiddag aan, na een goed verlopen reis. Diezelfde avond hebben we nog een 3 daagse ”life-aboard” geboekt via het Kon-Tikki duikcentrum, nadat we vele duikcentra zijn langsgeweest voor informatie. We hebben nog geinformeerd naar de mogelijkheden voor mij om te kunnen duiken, maar vanwege mijn astma moet ik eerst een hele check laten doen door een duikarts. Deze is er niet in Khao Lak, dus ik heb het bij snorkelen gehouden. De volgende dag vertrokken we vroeg in de ochtend en ontmoetten we de crew van de Scuba Cat (de life-aboardboot)  en onze medegasten: engelsen, australier, amerikaan en fransman. Maar nu allemaal uit Phuket. 

De afgelopen 3 dagen en 2 nachten bestonden voor mij heel kort samengevat uit een heerlijk relaxed naar eigen wens in te vullen programma van uitslapen, eten, snorkelen, eten, boekje lezen, eten, eten, eten, zeekayaken, eten, slapen, relaxen, eten, eten en nog meer eten. Ja, ik heb wat afgegeten op de boot! Dat kwam doordat de duikers (Jordy) na elke duik weer wat moesten eten om energie op te doen voor de volgende duik. Zij doken 5 keer per dag! Jordy zal hierover zelf nog wat vertellen. Dus ik deed vrolijk mee met eten en het eten was goed.

Ik heb veel gesnorkeld, wat prachtig was! De Similan Eilanden staan dan wel in de top 10 van duiklokaties, je kan er ook geweldig snorkelen. Ik kan nog steeds niet geloven dat er zo’n prachtige wereld onderwater bestaat waar ik nooit wat van gemerkt heb! Echt een ongelooflijk gevoel om tussen prachtig gekleurde vissen in alle soorten en maten te kunnen zwemmen. Op een gegeven moment zat ik middenin een cilindervormig rondzwemmende groep Barracuda’s… echt prachtig. En ik heb een aantal Clownfish (zo’n Finding Nemo vis) gezien, zoals ik vooraf al gehoopt had. Verder ook nog een dolfijn, haai en schildpad, heel kort en snel maar wel gezien!

Naast snorkelen heb ik ook nog wat anders gaafs actiefs gedaan, namelijk zeekayaken. Ja, met een kleine kayak de ruige zee op. De eerste keer ben ik naar onbewoond eiland met prachtig strand gekayakt. Dat was echt ongeloofelijk mooi, super wit strand zonder voetsporen en veel krabben en schelpdieren die wat van me schrokken, maar daarna rustug verder gingen met waar ze mee bezig waren. Echt ongelooflijk gevoel, om daar alleen te staan op een groot strand met daaraan vast oerwoud met allemaal prachtige vogel geluiden. De tweede keer heb ik langs prachtige rotswanden gekayakt, waar de Similan Eilanden ook om bekend staan. Ook hier voelde ik me weer erg klein, bij deze inmense natuur!

Het moge duidelijk zijn dat ik me ondanks dat ik niet kon duiken prima heb vermaakt!  Dan hieronder nog een stukje van Jordy over zijn duikervaringen.

Jordy: “Mijn laatste duik was in 2002, in mei om precies te zijn. Nog wel een keertje een opfris-duik in een zwembad gedaan, maar geen open water meer. Da’s dus een flinke tijd geleden en ik vond het dan ook super spannend om weer de diepte van de zee in te springen. Het duikcentrum raadde aan om eerst een Scuba Review te doen: een opfris-spoed-cursus-duik en dat kon gelukkig vanaf de live-aboard boot! Ik bleek de kennis inderdaad nog wel in huis te hebben en alles kwam al snel weer boven. Het is eigenlijk net als autorijden: je raakt de handigheid wat kwijt, maar als je eenmaal rijdt gaat het wel weer. Met duiken is vooral je “bouyancy” (drijfvermogen?) een kunst. Dus zorgen dat je op de juiste plek blijft en niet omhoog of omlaag schiet, want dat is levensgevaarlijk. De eerste duik heb ik dan ook geen vis gezien, maar was vooral met mijn techniek bezig. Maar gaandeweg ging het steeds beter en de laatste duik heb ik weer volledig genoten. Het was prachtig! Zicht van soms meer dan 25 meter, miljoenen vissen en prachtig koraal. Een aantal “tunneltjes” om door te zwemmen en een wrak bezihtigd. Ook voor het eerst veel moeten duiken met veel stroming in het water. Nieuw voor mij en een hele uitdaging. Maar als je het eenmaal door hebt kun je de stroming in je voordeel gebruiken en dat is gelukt. We hadden de mogelijkheid om 5 duiken per dag te doen… maar dat trek ik niet. Ik vind het  fysiek behoorlijk zwaar (heb nu ook erg last van mijn rug en ben moe). Maar al met al toch zeker 9 duiken gedaan, waarvan een paar diepe en een nachtduik! Heel wat ervaring (techniek en wat ik gezien heb) rijker en ik heb de smaak van het duiken weer helemaal te pakken. Mijn plan is om het minstens een keer per jaar te blijven doen. Ik heb een te gekke drie dagen gehad, super!”

(We hadden nog wat meer foto’s in de tekst willen plaatsen, maar internet werkt niet helemal mee. Dus kijk vooral in de fotoalbums! Daar vindt je alles.)

Vandaag een heerlijke uitrustdag in Khao Lak gehad. Dat moest ook wel, want onze reiswekker/thermometer gaf aan dat het in de zon en uit de wind maarliefst 53 graden was!!! We weten zelf niet hoe serieus we dit moeten nemen, maar het was heel erg warm dus waarschijnlijk klopte het wel.

Morgen gaan we richting Krabi, met een minibus. Best spannend, want dat wordt de eerste en er worden ook wel mensen opeglicht met dat soort busjes. Maar we moeten maar weer vertrouwen op ons gevoel en dan komt alles vast goed. Op naar het volgende avontuur.

Hoera! Lucie is bultvrij (hitteallergie) en niet meer ziek (maar wel rood als een kreeft ). We zitten nu achter een laptop deze blog te typen. Een laptop, aangezien hier geen stroomkabels zijn en ze dus zuinig met energie moeten omgaan. Zo gaat dat op Ko Payam! We zijn hier al weer 4 nachten.

Na drie weken van intensief reizen was het wel even welletjes. We waren toe aan rust en wilde dat nemen op een eiland. Klein probleempje was dat we helemaal in het noorden van Thailand zaten en de eilanden in het zuiden. Koh Tao (Golf van Thailand) was ons doel, want daar is het toch wel zo bijzonder mooi zegt men! Met de nachtbus (erg goed te doen) van Chiang Mai naar Bangkok om daar vroeg in de ochtend er achter te komen dat de trein naar Chumphon al vol zat. Balen! Dus via een Tourist Authority of Thailand kantoor uitgezocht hoe we er dan konden komen. Om een lang verhaal kort te maken: dat kon niet! We konden er wel komen, maar niet slapen, want juist nu zijn er daar net de half-moon parties en alles zit vol. Uiteindelijk werd ons Ko Payam (Andaman Zee = Indische Oceaan) aangeraden en een bus + accomodatie geregeld. Wat een hel was de tocht hierheen! Boeken via zo’n kantoor doen we nooit meer. Wederom een nachtbus, waar we om 4uur ‘s nachts met veel lawaai werden uitgezet ergens in een donkere stad. We zouden daar opgepikt worden voor het vervolg van de reis. We hebben ruim een uur gewacht en alle andere touristen die er ook waren uitgezet (zei gingen richting Koh Tao) waren ondertussen opgepikt. Maar wij niet… (en ik moest gigantisch poepen ). De stress en spanning (weinig slaap en het tijdstip hielpen niet mee) waren op een hoogtepunt, maar uiteindelijk kwam er een pick-up en moesten we maar in de laadbak springen. De gebrekkige communicatie stapelde zich op, niemand die ons vertelde wat er allemaal ging gebeuren en als we daarom vroegen keken ze ons wat schaapachtig aan. Maar goed, om wederom een lang verhaal niet langer te maken: uiteindelijk zijn we er gekomen! Compleet oververmoeid, gestressed en reismoe.

Maar dat geeft allemaal niets! Want het is hier fantaaaaaastisch. De eerste twee overnachtigen waren al vastgelegd op een plekje met nare eigenaren, maar een prima bungalow op steenworp afstand van het strand. Na die twee nachten zijn we (op de scooter over zandpaden) op zoek gegaan naar iets anders en dat hebben we gevonden. “Archanpan”, helemaal aan het eind van alles. Een heerlijk relaxte plek, met een heerlijke bungalow aan een mooi stuk strand met een prachtig rif ervoor. Eindelijk komen we tot rust.

Dusdanig, dat we al twee keer tijdens het snorkelen (dat lukt ons niet korter dan 2 uur achterelkaar ) goed verbrand zijn. Maar dit zijn ook onze eerste stranddagen, dus dat hoort er bij.

We hebben geen stroom, maar wel kaarsjes. Geweldig. Er zit geen dak boven de WC (maar wel wc/badkamer bij de bungalow), geweldig. Maar wel een dak boven ons hoofd en da’s maar goed ook, want vannacht hebben we onze eerste tropische storm/regenbui/onweer meegemaakt. Het huisje trilde van de donder en de regen gutste van het dak… de badkamer in (zeker 20cm). Maar wij bleven droog. Om bij het internet te komen moesten we nog even over de modderpaden glibberen (Lucie stapte bij de plassen maar even af, da’s maar beter ook), dat was best spannend. Het is pas de 3e keer dat ik op een scooter rijd.

Nu zijn we plannen aan het maken voor het vervolg van de reis. Opnieuw een poging naar Koh Tao te gaan, want oh oh oh wat is het daar mooi zegt iedereen. Hopelijk belanden we niet net in de full-moon party, want dan zit alles weer vol. Het lijkt er op dat we een nachtboot gaan nemen en dan hopen dat er mensen uitchecken zodat wij een overnachtingsplek kunnen vinden. Maar hoe dat gaat lopen lezen jullie wel in een volgende blog.

Foto’s verschijnen ook later, want de internetverbinding (en prijs) is hier niet geschikt.

Sa-wat-dee-krap en kha en lan gorne!

Eerst het slechte nieuws: Lucie heeft enorm last van zonne-allergie (hitte-allergie?) en is vandaag wat grieperig/verhoging. We zijn hard op zoek naar wat we er tegen kunnen doen, waarschijnlijk vooral zoveel mogelijk uit de zon blijven (thanks voor alle tips). Maar, Lucie kan nog altijd lachen en genieten, heel stoer.

Over stoer gesproken. We hebben weer een aantal fantastische dagen achter de rug. Gisteren zijn we moe maar voldaan terug gekomen van een 3 daagse trektocht door het Doi Inthanon Nationaal Park. Wij, twee Australiërs en een lokale gids hebben heel wat afgelopen door de bergen, waarbij we de hoogste berg van Thailand hebben beklommen (zuidelijke uitlopers van de Himalaya) tot zo’n 2300 mtr hoog (uiteraard op het heetst van de dag). De foto’s in deze blog zijn slechts een selectie. Voor alle foto’s moet je in de albums zijn.

En op die hoogte is het koud, dat konden we vooral merken in de nacht. We sliepen in een dorpje met 200 inwoners, zeer authentiek bij de “boss” van het dorp. Het dorpje bestond uit de Karen en Hmong bergstam en was zonder compliccaties verdeeld in protestants en katholiek (jaja, ingewikkeld). Zo bijzonder om te zien hoe men daar leeft. Leven om te werken… niet andersom. Van ‘s ochtends vroeg tot het donker wordt is men bezig met het maken van weefsels (sjaals, sarongs, sieraden). We kregen dan ook bij aankomst van alle kanten de genoemde voorwerpen aangeboden om te kopen. Een sjaal voor maarliefst 120 Baht (zo’n € 3,-). ‘s Nachts werd het er zo ongelooflijk koud, dat zelfs 4 stoffige dekens niet genoeg waren. Het was hooguit 16 graden (koud hè ). We sliepen in tochtige houten hutjes op dunne matjes en werden wakker door kippen, varkens, koeien, honden, katten en de locals die alweer druk met van alles waren.

De volgende dag stonden we rustig op en vertrokken pas tegen 10 uur, want anders was het volgens de gids nog te koud. We trokken van waterval naar waterval met het nodige douche en zwemwerk erbij. Een prachtige jungle tocht over paadjes die duidelijk nauwelijks gebruikt worden. We hebben in de drie dagen dan ook geen tourist gezien, pas helemaal aan het einde van de tour weer.

In de namiddag kwamen we aan bij de volgende bergstam, welke bestond uit één Karen familie. 40 Personen klein, met een hutje of 20 (en een school!) en een hele hoop varkens, kippen en honden. De hutjes stonden allemaal weer op palen met prachtige bladerdaken. ‘s Nachts waaide het er enorm, maar gelukkig was het niet zo koud als de nacht er voor, ook al waaide het door de muren heen. De klederdracht was hier overduidelijk en we sliepen bij opa van 90+. Hij had het dorp gesticht, vond het prachtig dat wij er waren en moest dan ook constant lachen. Het ligt te afgezonderd voor elektriciteitskabels, dus heeft de overheid iedere hut van een zonnepaneel voorzien. Helaas was die van opa al twee jaar stuk en hij vond het prachtig dat wij de moeite namen om er naar te kijken (alsof wij er verstand van hebben). Nadat ik hem een biertje had aangeboden en mijnPetzl hoofdlamp en digitale camera had laten zien, waren we voor goed vrienden

De laatste dag hebben we relatief kort, maar wel snel gelopen en nog een waterval bezocht. Daarna stond op het programma een rit van 1 uur op een olifant! En ook dit was heel bijzonder. We hadden de grootste (Tuka) en de “chauffeur” zat zonder zadel o.i.d. op de kop van de olifant. Onderweg lekker eten (banaantjes en bamboo) en ons nog even nat spetteren in het water. Wat een beest, wat een bonk spieren (en wat een stekelige haartjes).

Hierna stond ons als laatste te wachten: raften op een bamboo vlot. We hadden er niet veel van verwacht, aangezien het het droge seizoen is, maar het was zeker leuk! Geen foto’s, want we hebben regelmatig een plons genomen en daar houden camera’s niet van. Jordy mocht het vlot sturen, wat verbazingwekkend goed ging. Tot een heftige stroomversnelling, daar nam de gids het maar even over. Ook Lucie stond even aan het roer, wat best goed ging… op één grote rots na

Echt geweldig was het. Vandaag een rustdag want het was erg inspannend. Bovendien is Lucie echt niet lekker. Chiang Mai leent zich daar uitstekend voor. Ondanks dat het de twee na grootste stad van Thailand is, is het er heerlijk laid-back rustig. We willen nog een bezoek brengen aan de Chiang Mai Zoo en waarschijnlijk een kookcursus doen om zelf heerlijke curries te leren maken.

Tot slot nog twee felicitaties! De mama van Lucie is vandaag jarig (hier al 6 uur langer dan in Nederland ) en natuurlijk Marchien en Maarten met hun (prachtige???) zoontje Florian Matthijs!

Sa-wa-dee-khap (en kha)!