Daar gaat ie dan, mijn eerste weblog op onze site. Zo kan ik straks weer een vinkje zetten op mijn nog much to do list en ben ik weer een stapje dichterbij het einde en het begin.

Langzaam aan begin ik nu te beseffen dat we écht op reis gaan. Gisteren mijn laatste werkdag gehad, waar ik naar uit had gekeken en toch ook weer niet. Het voelt raar om alles in de huidige hectiek maar achter me te laten, ook al weet ik dat het zonder mij ook goed komt.Tegen bewoners zeg ik net als andere dagen als afscheid:”tot de volgende keer”, voor hun niet wetend dat dat nog wel even gaat duren. En voor mij niet wetend hoe het over twee maanden op de groep zal zijn, want er zijn vele veranderingen op komst in de komende maanden. Het is raar en ook wel moeilijk los te laten, omdat ik er de afgelopen maanden zo ver ingezogen zat dat ik me amper heb kunnen focussen op onze reis. Tot gisteren, toen ik toch wel meer hyper en stuiterend mijn werk deed, toen ik uit mijn werk naar de trein fietste was er inmiddels een chronische glimlach op mijn lippen gegroeid. En wachtend op de trein heb ik uit enthousiasme Jordy’s voicemail vol getetterd en gegild Want ondanks dat ik het heel spannend vind heb ik er vooral veel zin in.

Nu nog iets meer dan een week om me mentaal voor te bereiden op wat gaat komen. Alsof ik me daar op voor kan bereiden, want controle freak als ik ben moet ik de komende twee maanden maar ‘gewoon’ over me heen laten komen en er hopelijk van kunnen genieten. Maar hier heb ik alle vertrouwen in!  Nu is de tijd aangebroken om alle to do lijstjes in mijn hoofd maar eens écht op te schrijven en uit te voeren. Behalve dat wil ik ook graag nog met veel mensen afspreken van te voren, mentaal voorbereiden door nu toch maar eens in mijn reisgids te kijken naar waar we nu eigenlijk naar toe gaan en vooral alvast wat onthaasten. Maar ik denk dat dat nog lastig gaat worden met alles wat ik graag wil en moeten onthaasten van mezelf lijkt me vrij onmogelijk Nou ja, dan gebruik ik de 10 uur durende heenreis in het vliegtuig maar om wat te ontspannen…. hmm ik denk ik dat ik maar moet zien hoe alles gaat lopen komende week en dit soort plannen om te ontspannen los moet leren laten….

Nou dat was dan mijn eerste hersenspinsel vertaald in een weblog. Ik vraag me toch af of het voor anderen nou interessant is om te lezen hoe spannend ik het eigenlijk vind. Ik vind het wel heel gek om te weten dat wat ik uit mijn hoofd hier schrijf door on- en bekenden kan worden gelezen. Misschien moet ik toch wat beter gaan nadenken over wat ik schrijf en niet dit als een soort persoonlijk dagboek ga gebruiken. Hmm…

*pling* Nieuwe email van Vliegtickets.nl: “Informatie betreffende uw boeking”. Actueel vluchtschema, inchecken, tips en de actuele weersverwachting. Te gék! Het is bijna niet voor te stellen dat we over een aantal dagen in de tropen zitten, liggend in een hangmat onder een palmboom, met een cocktail uit een kokosnoot op een bounty strand.

Ik lig nu in bed, te bladeren door mijn Lonely Planet (Thailand). Het is alsof je een sprookje leest, maar ondertussen voorbereidingen treft om zelf het wonderland binnen te stappen. De LP sluit hun intro hoofdstuk af met: ‘Always eager to please, Thailand is a thick maze of ambiguities and incongruities with an irresistible combination of natural beauty, historic temples, renowned hospitality and robust cuisine’. Hoewel ik geen flauw idee heb wat ‘incongruities’ zijn, smelt ik weg bij het vooruitzicht naar de natuur, tempels en de Thaise keuken.

Nog twee dagen werken en dan begint een week van concrete en laatste voorbereidingen. Dit zullen vooral wat laatste inkopen van EHBO en andere praktische zaken (geldbuidel, etc.) zijn. En verder vooral proberen alvast wat te onthaasten van het drukke bestaan hier. Want we hebben zo toegeleefd naar dit moment, dat zowel Lucie als ikzelf op onze laatste (werk)energie lopen. Onthaasten zullen we daar wel moeten, want overdag is het 35¤C en ’s nachts wordt het niet kouder dan 25¤C.

Ik kijk er naar uit om onze reisverhalen en foto’s met de wereld te delen. Het schrijven van weblogs doet mijzelf ook altijd even terugblikken en nadenken over alles wat ik meemaak. En een vooruitblik naar wat komen gaat tovert al direct een brede glimlach op mijn gezicht. Reacties op de blogs worden erg gewaardeerd, dan weet ik dat ze gelezen worden.

Tijd om te vertrekken! Zoals je ziet heeft mijn weblog een metamorfose ondergaan en is ‘ie helemaal klaar om op reis te gaan. Nog een paar kleine puntjes op de ï en wat serverproblemen uit de wereld helpen en we kunnen los. Ditzelfde geld voor ons: we willen nu wel eens weg!

Nog 20 dagen en dan is het echt zover, dan stappen we in het vliegtuig om twee maanden te gaan genieten van de tropen. Ongeveer een jaar geleden zijn de plannen ontstaan en sindsdien zijn we er eigenlijk continu wel mee bezig geweest. We hebben onderhand zoveel tips en adviezen gehad over wat wel/niet te zien en te doen, dat ik er nu schoongenoeg van heb. Ik wil het zelf gaan ervaren! Waarvan de ene zegt dat je absoluut iets moet zien, raadt de ander het juist af. We zijn goed geïnformeerd over de highlights van beide landen (Maleisië iets minder) en gaan straks met een gerust gevoel op pad. We gaan er iets prachtigs van maken! Leven in “het nu” en vooral niet te druk maken over alles wat morgen gaat komen. We zullen niet alles kunnen zien, daarvoor zijn twee maanden domweg te kort. Maar dat betekend niet dat we niet intens gaan genieten van alles waar we wel aan toekomen.

Tickets? Check!
Inentingen? Check!
Verzekering? Check!
Visa? Check!
Internationaal Rijbewijs? Check!
Formaliteiten geregeld op het werk? Check!
Geldzaken geregeld? Check!
Eerste overnachting geregeld? Check!
Laatste inkopen doen? Fail!
Tassen inpakken? Fail!

Ooeeeiii… nog twee puntje af te werken en dan zijn we “ready for take-off”!

We hebben er zin in, Azië: Here we come!

Spannend! Nog iets meer dan een maand en dan schieten we om 20.45 uur de lucht in met vlucht KL877 van AMS (Amsterdam) op naar BKK (Bangkok). Het meeste hebben we volgens mij wel geregeld, maar ik begin opeens kriebels te krijgen over alle details en twijfels of we de dingen écht wel goed hebben geregeld. Voor we het weten is het zover, de tijd vliegt. Dingen waar ik nog over twijfel:

• Heb ik wel goed geregeld dat ik niét een bijdrage voor m’n pensioen wil doen die twee maanden?
• Ben ik écht wel goed ingeënt of had ik toch nog een extra Hepatitis prik moeten hebben?
• Is het wel verstandig om zonder malariatabletten op reis te gaan? Wat als we ook naar Borneo willen?
• Shit! Ik moet nog een “cholera stempel” in m’n vaccinatiepaspoort.
• En aansluitend: kan ik die dingen nu nog wel regelen bij de GGD?
• Werkt mijn bankpas écht wel aan het andere eind van de wereld? En hoeveel mag ik eigenlijk maximaal per dag opnemen?
• Misschien hadden we tóch een visum voor Thailand moeten regelen, want lukt dat daar wel?

Tijd dus om een en ander maar eens te dubbelchecken.

Ik zit weer eens in de trein. Eerste klas, want we reizen met NS Herfsttour. Links voor me leest iemand (voor de 3e keer) de krant, rechts voor me wordt er (zo het lijkt) druk huiswerk gecorrigeert, achter me is iemand (in het Pools?) discreet aan het bellen en naast me leest Lucie deel 1 van Stieg Larsson. Voor mij is de trein echter de ultieme plek gebleken om eens in alle rust een blog te schrijven (lang leve de Nokia E71).

Het onderwerp van vandaag: het klimaat. Het verbaasd me dat ik hier nog nooit eerder over geschreven heb, want ik heb er toch een duidelijke (afwijkende?) mening over. Dat moet ook wel als geboren realist (men noemt dat overigens liever pessimist).

Een ding vooropgesteld: ik hou intzettend van de natuur! Een stadsmens ben ik allerminst. Zet mij eenzaam en allen op een bergtop, in een verlaten bos, op een tropisch eiland, of laat me duiken tussen het koraal en ik ben helemaal in mijn element. Maar lieve mensen, lalten we met z’n allen nou alstublieft zo snel mogelijk het milieu naar de kloten helpen! Al die verloren acties om de opwarming van de aarde af te remmen: uitstel van executie. CO2-neutraal vliegen: dikke bullshit en uitstel van executie. En dan nog de klimaattop in Kopenhagen (klimaat-flop?), daar gaat tich niets wereldverbeterends uitkomen en als dat al zo is: uitstel van executie!

Wat ik hiermee bedoel is dat het handelen van ‘de mensheid’ pas echt gaat veranderen als er geen andere uitweg meer is. Slects “wanneer de nood aan de man is, is de redding nabij”. Dan pas en niet eerder. Tot die tijd zullen alle acties slechts zorgen voor een vertraging van de problemen, maar verdwijnen zullen ze niet.

Zoals ik al zei ben ik een groot natuurliefhebber en met mij velen. Ik wil graag de rest van mijn leven nog genieten van al het natuurschoon. Maar waar ik me over kan verwonderen is dat er vooral weer vanuit het individuele eigenbelang gedacht wordt. ‘Als we nu zus en zo doen, dan hebben we het nog weer even goed’. Waar blijft het lange termijn denken?

Dus bij deze een oproep aan de mensheid: laten we allemaal zoveel mogelijk vervuilen en CO2-niet-neutraal leven. Daarmee helpen we de natuur zo snel mogelijk om zeep en pas dan zullen we écht dingen gaan veranderen en vechten om te overleven. En daar zijn wij mensen bijzonder goed in: Survival of the fittest.

Posted by Wordmobi