“Ik wil graag een makkelijk, kort en vooral zomers kapsel!” Toch leuk om met die boodschap bij de kapper te komen, terwijl het buiten vriest, sneeuwt en ijzelt. Dit was voor mij nog een essentiële stap in de voorbereidingen en nu ben ik er écht helemaal klaar voor. Voor we beiden langs de kapper konden, zijn we eerst nog lang het GWK geweest, waar ze ons bijna uitlachte toen we zeiden dat we €150,- wilden wisselen voor Thaise Baht… in briefjes van 100 en 20. Zoveel hebben ze niet op voorraad! Dat hadden we moeten bestellen. Wisten wij veel
Uiteindelijk verlieten we het wisselkantoor met 20 briefjes van 100 baht. Daar kunnen we de eerste dag(en) wel mee vooruit. Op Schiphol kijken we even wat ze nog in de aanbieding hebben en anders wisselen we bij aankomst nog wel wat. Niet iets waar ik me erg druk over kan maken. Maar, wel weer super tof om een dikke stapel Thais geld in mijn moneybelt te hebben. Weer een stap dichterbij!
Maar dat was gisteren. Vandaag was de dag van het échte inpakken. Oftewel: een hele tijd moedeloos staren naar de enorme stapel kleren, alles een aantal keren verschuiven en herstapelen om vervolgens toch maar alles in de stuffsacks te proppen. Een échte aanrader trouwens, die stuffsacks. Het houdt je rugzak goed georganiseerd. Warme kleren, blouses/korte broeken, ondergoed. Alles heeft een eigen zak(je). Vervolgens de zakjes in de backpack… en verhip! Wat een zee van ruimte heb ik over! Tot overmaat van ramp heb ik ook maar de kleren die ik op de heenreis aan ga doen in de tas gestopt, want anders had ik zoveel loze ruimte. Dát had ik niet verwacht.
Oké, de lichtgewicht bergschoenen doe ik ook aan op de heenreis. Maar daar aangekomen hangen die aan de buitenkant van mijn tas. Ook bij Lucie ging het voorspoedig en uiteindelijk hebben we beiden een tas volgepakt met een nette 14 kg. Dat valt mij alles mee! Ook onze handbagage is niets om ons voor te schamen. Zo zie je maar weer waar al die back-to-basic survivaltochten met scouting goed voor geweest zijn.
En dat is het! *!!schrik!!* Alles zit in de tassen en we zijn klaar voor vertrek. Rest ons alleen nog het grondig schoonmaken van het huis, want dat is wel zo prettig thuiskomen. En daarbij hoor ook het ontkoppelen van mijn PC, want die gaat uit logeren bij de ouders van Lucie. Het enige écht waardevolle wat ik in huis heb
Daarmee is dit denk ik ook voorlopig mijn laatste weblog, al kan ik me voorstellen dat ik maandag op Schiphol ook nog even achter een PC kruip en wat tik. Zo niet:
Tot ziens in Thailand! Wij zijn er klaar voor, jullie ook?